Ode aan de E-nummers is een preek voor eigen parochie

Ode aan de E-nummers is een preek voor eigen parochie

Met stijgende verbazing volg ik de discussie rond het boek ‘Ode aan de e-nummers’ van Rosanne Hertzberger. Of discussie? Die is er vrijwel niet. Er staan verschillende ‘leren’ tegenover elkaar zonder ook maar iets van elkaar te willen horen. Of het boek er beter door verkocht wordt, durf ik zelfs te betwijfelen: zij die de kennis hebben over de huidige stand van de voedingswetenschap hoeven het niet te lezen, want die weten het al. Voor de andere kant is Hertzbergers optreden in de Volkskrant al voldoende voor een no go omdat ze die groep al voldoende stof heeft gegeven het boek níet te kopen, ook als dat boek een genuanceerd beeld uitdraagt.

Zowel Hertzberger als de zelfbenoemde voedselgoeroes zoeken in media-uitingen niet de nuance op maar slechts de confrontatie. Dat laatste doet de schrijfster van het boek en microbioloog ook graag in haar columns in NRC, haar stijl. Dat het bijna niet zorgt voor de nodige discussie, maar verschillende groepen juist de loopgraven laat opzoeken, is spijtig.

Het interview in de Volkskrant gaat grotendeels niet over het grote verhaal achter het boek, namelijk dat e-nummers niets anders zijn dan goed onderzochte stoffen die met de huidige, vaak zeer langjarige wetenschappelijke kennis als ‘veilig voor de volksgezondheid’ bestempeld zijn. Het gaat om Hertzbergers hekel aan koken en dat ze liever nog even een wetenschappelijke studie openslaat dan dat ze tijd moet besteden aan het bereiden van een maaltijd. Met haar kennis weet ze dat haar familie zo de juiste voedingsstoffen binnenkrijgt en dat ze zich daar verder geen zorgen over hoeft te maken. Tevens is het minder milieubelastend om maaltijden in zeer grote hoeveelheden te bereiden, waardoor haar kant-en-klaarmaaltijd minder milieubelastend is en tevens duurzamer.

Dat er mensen zijn die wel van koken houden en die zich zorgen maken om elk stuk in plastic verpakt voedsel, daar gaat het interview aan voorbij. Voor de voedselveiligheid is dat laatste vermoedelijk beter, maar niet als iedereen z’n plastic laat slingeren. Hertzberger zit zo klassiek op haar religieuze wetenschapsberg, namelijk die van: wij weten wat goed voor je is, hou je mond maar. Echt. Terwijl de briefschrijvers in de Volkskrant op die andere geloofsberg zitten, namelijk die van ‘natuurlijk’ is goed, zelf maken is beter (voor mensen die ervan houden) en plastic is slecht als het in het milieu terechtkomt (bekend feit). De tussenliggende oceaan is volstrekt onoverbrugbaar.

Als je beide groepen zou vragen of ze voor of tegen een duurzame wereld zijn, zullen beide groepen antwoorden dat ze uiteraard voor een duurzame wereld zijn. De vraag of ze willen dat mensen ongezond voer tot zich nemen, zullen beiden ook negatief beantwoorden. Ligt daar een klein eilandje van verdraagzaamheid?

De mensen die Hertzberger wil bereiken, de superfoodlovers, healthfreaks en het leger aan zelfbenoemde insta-voedselgoeroes, die zullen niet anders doen dan hun door gezonde vetten aangemaakte gal spuwen en het boek ongelezen links laten liggen. De kenners van de achterliggende wetenschap idem. Misschien is het iets voor mensen die de klok hebben horen luiden, maar de klepel nog zoeken.

Pastinaak en wortel

Koken, bakken, braden. Heerlijk. Vooral als het ook nog écht lekker is. Met sommige ingrediënten heb ik helaas bijna altijd ruzie en een daarvan is pastinaak. Vaak wel aardig, maar net niet helemaal. Soms is er gelukkig een zoekmachine. Daar vulde ik de woorden ‘pastinaak’ en ‘wortel’ in, de twee groenten die nog in de groentela van de koelkast bivakkeerden en weggooien is zonde. Daar kwam ik een simpel maar verbazingwekkend smaakvol recept tegen met nog wat andere ingrediënten.

Ingrediënten:
Wortelen
Pastinaak
Knoflook (hele bol)
Rozemarijn (3 takjes)
Ei
Parmezaanse kaas
Spaanse peper (liever iets scherper)
Beetje spek of iets dergelijks
Peper en zout
Olijfolie

Hoeveelheden hangen natuurlijk af van hoeveel mensen er mee eten, maar dit is duidelijk voor een overschot aan wortel en pastinaak. Als daar nou te weinig van is, gooi er nog een aardappel bij.

Zet water op met wat zout en maak de wortelen en pastinaak schoon. Gooi de wortels, al dan niet door de helft, in het water en kook ze een minuutje of 5. Snij de pastinaken ondertussen door de helft; de kant met de smalle punt tot ongeveer het ‘midden’ en snij de dikke kant nog een keer in de lengte doormidden. Doe de pastinaken nog zo’n 4 minuten bij de wortelen in de pan. Giet ze daarna af in een vergiet en bestrooi ze na het uitdampen met wat zout en versgemalen (witte) peper. Witte peper geeft een andere smaak, die volgens mij goed past bij het geheel, maar zwart is ook goed.

Verwarm ondertussen de oven voor tot 200 graden Celcius (stand 6 gas). Pel de bol knoflook, maar snij de knoflook niet fijn maar kneus de hele tenen tussen je handen. Haal de blaadjes zonder houtige steel van de takjes rozemarijn af. Zet de bakplaat op de grootste pit van het fornuis en zet deze op de laagste stand. Sprenkel ruim (olijf)olie over de plaat en verdeel de pastinaak en wortel erover. Meng dat met de knoflook en rozemarijn en zet het een uurtje in de oven, tot de boel een fijn goudbruin korstje heeft.

Breek een ei of 4 in een kom. Doe er wat zout en peper bij en snij een Spaanse peper fijn. Snij nog wat ontbijtspek in kleine reepjes en schaaf wat Parmezaanse kaas, meng alles door elkaar en bak het als een normale omelet (even omkeren).

Serveer alles samen en combineer de krokante pastinaak en wortelstukken met de omelet. simpel, maar heel lekker!