Touchscreens voor de gevoelige mens

De grote vraag is: wie komt met de volgende touchscreen-vernieuwing? In eerdere artikelen ga ik in op touchscreens en de historie die teruggaat tot ver in de jaren ’70 van de twintigste eeuw. Dat het tot 2006 moest duren voordat deze schermen niet meer alleen voor, nou ja, nerds waren, behoeft geen uitleg.

Tactile display, credits ACM
Links het tactiele scherm, rechts de schematische werking.

De next big thing in schermbediening zal wat dat betreft nog wel even op zich laten wachten voordat het bij het grote publiek doordringt. Maar waar wordt nu mee geëxperimenteerd? Wat gebeurt er nu in de laboratoria? Men is in ieder geval op zoek naar gevoel op je scherm. Een scherm waarbij je tastzin geprikkeld wordt zodat je weet waar je zit en wat je doet. Als je een schijf draait, draai je ook voor je gevoel een schijf rond. Als je ergens een on-screen schakelaar omhaalt, voel je verschil en als je een scroll bar naar beneden trekt, krijg je hier terugkoppeling van. En alle mogelijkheden die nog niet bedacht zijn natuurlijk.

De University of British Columbia presenteerde onlangs een prototype van een systeem waarbij gebruik gemaakt wordt van hoog-frequente trillingen om zo een dunne laag lucht tussen het glas en de vingers te creeëren. De vinger glijdt makkelijk over de laag lucht en als de vibraties even stoppen, raakt de vinger het glas weer meer aan. Dit laatste voelt dan als ‘plakkerig’ of ‘stroef’. Door de trillingsfrequenties te varieëren, voelen verschillende stukken van het scherm anders aan.

Er zijn wel meer schermen op de markt die trillen bij het aanraken van een knop, maar deze trillen maar op een manier. Dit apparaat wordt een ‘tactile pattern display’ (T-PaD) genoemd en is bedoeld om meer te doen dan alleen maar een trilling of een klik aangeven. Het doel is fysieke interactie te simuleren alsof je in de echte wereld bent.

De T-PaD gebruikt piëzo-elektrische schijven die op de glasplaat vastzitten. Als er een stroompje door de schijven gestuurd wordt, vibreren ze met 26 kilohertz en worden de trillingen door het glas gestuurd. Lasers volgen de beweging van de vinger om te weten waar op het scherm de vinger zich bevindt.

Uiteraard is het prototype nog verre van bruikbaar voor de eindgebruiker: het apparaat is log en gebruikt nog veel energie. Er gebeurt alleen maar iets als de vinger beweegt en op het scherm tikken doet ook niks speciaals. Uiteindelijk is het goed mogelijk dat dergelijke systemen in alledaagse artikelen worden geïntegreerd, maar het zal nog wel even duren.

Bron: paper Department of Computer Sciences, University of British Columbia
Technologyreview.com

Fietsverlichting zónder batterijen

Ooit was werkende fietsverlichting not done. Velen zullen fietsend vanuit de provincie vlak voor de stad snel hun dynamo hebben afgekoppeld om trots ook tegen te kunnen zijn. Een klein vergrijp en een enkeling heeft het misschien met de dood moeten bekopen, maar ach, daar zijn geen statistieken van. Een beetje burgerlijke ongehoorzaamheid is niemand vreemd en…

Fiets met ccfl verlichting
CCFL verlichting op je fiets *nerds* (foto: Steven Vance)

Nu fietst vrijwel iedereen met licht. Of je nou alle verlichtingsvormen even nuttig kunt noemen, daar wil ik me niet aan wagen. Is het voeren van licht zo populair geworden door de boetes die met grote regelmaat uitgedeeld werden? Hoe vaak werd me niet toegefluisterd als ik zonder licht fietste “Kijk uit! Ze staan te controleren!” waarbij de kans dat de strekking van de zin tijdig doordrong fifty-fifty was, aangezien de controleurs altijd om de hoek stonden.

Of is het omdat de dynamo, die het trappen soms zo zwaar kon laten lijken, door de led-lampjes verdwenen is? Misschien is het gewoon een combinatie. Toch verbaast het me keer op keer dat iedereen bereid is meerdere keren per jaar rond de vijf euro aan die dingen wil uitgeven. Ook verbaast het me dat niemand zich schijnt te bekommeren om de enorme hoeveelheden batterijen die ervoor nodig zijn. Verder kan het blijkbaar niemand schelen dat de lampjes eens in de zoveel tijd worden verloren of gestolen of vergeten…

HEMA Inductie achterlicht
De nog werkende inductieverlichting van de HEMA

Nu kocht ik een jaar of drie geleden bij de HEMA inductielampjes. Twee kleine magneetjes in het wiel, lampje bevestigen achter de moer van de voor- en achternaaf et voilá: altijd werkende lampjes.  Nog wel eerst even kort schaamte gevoeld voor het overdag voeren van licht, maar dat duurde niet lang. Ik had nooit meer stress bij het zien van politie of andere mogelijke dienstkloppers met opschrijfboekjes. De lampjes kostten me toen 25 euro (in de aanbieding) en hebben me ten minste zes keer nieuwe lampjes-met-batterijen uitgespaard. Ook zitten er verder geen draadjes aan, dus er kan heel weinig stuk, in tegenstelling tot de aloude dynamo-verlichting.

Maar alles kan kapot en mijn voorlampje is nogal ingewaterd en hij begaf het onlangs. En toch wil ik deze lampjes graag weer. De HEMA verkoopt ze niet meer. Misschien begrijpelijk, want 30 euro is voor een HEMA-product duur, zeker in dat segment en tja, elke keer als je een lampje koopt, neem je misschien ook wat anders mee.  Dus je gaat naar de lokale fietsenmaker: “Nee, dat soort lampjes verkopen we niet want die zijn zo lastig te monteren (eh?), maar je kunt ze op Internet vinden.” Ok, internet dan maar. Toch even spieken op de site van Halfords: ontzettend veel lampen, vrijwel allen met batterijen en ook best duur (12,50 voor een zogenaamde ‘retro’lamp waarvan de batterijen op zullen gaan). Uiteindelijk is er maar een Nederlandse site die nog dergelijke producten verkoopt en dan van een Deense producent: Reelight. Iets duurder dan die van de HEMA, maar er wordt dan ook een langere levensduur geclaimd.

Reelight 150 Extended
De Reelights…

Uiteindelijk vermoed ik dat een patent-issue ervoor zorgt dat er geen andere losse inductieverlichting te koop is (er zijn wel fietsen met ingebouwde soorten, denk maar aan de OV-fiets koplamp). Hierdoor lijkt het vrijwel onmogelijk om snel en makkelijk een dergelijk belangrijk product te kunnen kopen. Nee, ik moet het omslachtig bestellen (het aanmaken van een account bij een webwinkel is toch wel een beetje uit de tijd…), ervoor thuisblijven of het ergens anders laten afleveren (alle buren werken, ik werk overal behalve op een vaste plek). En last but not least: er is geen fietsenmaker in de buurt die je ermee kan helpen (want er zijn toch voldoende mensen die echt geen gereedschap hebben of er mee om kunnen gaan).

Een – vooralsnog (?) – gemiste kans.