Piece of Berlin Wall in Verdun

Verdun en de citadel

Het stadje Verdun aan de Maas is bij veel Nederlanders niet veel meer dan ‘iets waar het allemaal heel erg was in de Eerste Wereldoorlog’. Alles draait om dat punt in de geschiedenis met als bekendste blikvanger een groot bolwerk waar veel hoogwaardigheidsbekleders uit de jaren 10 van de 20ste eeuw langskwamen om iets over die vreselijke oorlog te vinden.

De Citadel van Verdun is dan ook een van de belangrijkste gebouwen met betrekking tot de Eerste Wereldoorlog of la Grande Guerre en tevens de grootste bezienswaardigheid van de stad. Voor ons dus een plek om te bezoeken en een paar geocaches aan de buitenzijde van het verdedigingswerk te zoeken.

Om binnen te mogen was het coronatestbewijs nodig waarvan de QR-code gecheckt werd bij de deur. Een man met slecht gebit, kleine, vierkante bril met Mondriaanachtige kleuren en zittend in een rolstoel mocht niet naar binnen want hij had geen testbewijs. Hij prevelde iets Frans en iets dat veel weg had van ‘ausweis’. Het voelde wat ongepast, ook al heb ik zeker het gevoel dat zo’n testsamenleving onder een constant vergrootglas moet liggen, want als je zo’n samenleving te lang in stand houdt… voor je het weet is het normaal. Waarom dan toch ongepast? Omdat het in niets te vergelijken is met het uitmoorden van miljoenen mannen tussen de 20 en 30 jaar oud om een conflict waar me eigenlijk alle logische redenen nog steeds volstrekt onduidelijk van zijn.

Augmented reality

Terug naar la Citadelle Souterraine ofwel ondergrondse citadel. Eigenlijk hadden we geen idee hoe en wat. Met een soort ‘hoe ging dat vroeger ook al weer?’ volgen we gewoon bordjes naar bezienswaardigheden om daar nog enigszins verrast te worden. De entreeprijs leek relatief hoog voor een dergelijke bezienswaardigheid, 15 euro per volwassene. Maar het wachten op je kaartje heeft dan ook voordelen: je kunt eens rustig lezen wat op de elektronische informatieborden verschijnt. Een uur duurt het bezoek en het is tussen de 7 en 12 graden; neem een trui mee dus. En je beweegt niet, waardoor je ook niet warm blijft. Ah, de reden komt ook langs, het is een réalité augmentée-ervaring, dat verklaart de prijs Je krijgt dus een groot ding op je hoofd dat extra beelden over de werkelijkheid projecteert.

Je volgt de levens van vier soldaten die in de citadel aankomen en daar verschillende zaken beleven. Je loopt niet zelf, maar zit in een karretje dat een bepaald spoor volgt. Het is er koud en vochtig. Je kunt je bijna niet voorstellen dat het ooit een locatie was met stromend water, verwarming en licht, want ja, het is er verder ook pikdonker. Als je bang bent dat het karretje uitvalt, zorg dat je iets zaklamperigs met opgeladen batterij meeneemt. Het ziet er overigens allemaal niet uit alsof er niet nagedacht zou zijn over eventuele calamiteiten en hoe daarmee om te gaan.

Na het volgen van de verschillende verhalen wordt je aan het eind getrakteerd op alle verdragen die gesloten zijn. Het lijkt me toch nog steeds bizar dat je begint met zoiets. Dat daar de Tweede Wereldoorlog nog op volgde voelt helemaal bizar eigenlijk.

Rondje om de citadel

Of je nu wel of niet aan geocaching doet, een rondje om de citadel is zeker een aanrader. Loop ook eens de vaak bijna niet zichtbare paadjes in die richting de hoge muren van het verdedigingswerk gaan. Je komt soms pareltjes van vegetatie tegen die opkruipen tegen de vestingswanden.

Een aanrader dus, als de mussen niet van het dak vallen, want ik kan me voorstellen dat het erg heet kan zijn bij hoge temperaturen in de diepe gracht (heet dat zo, ook zonder water?) rond de citadel.

Centre Mondial de la Paix

Nu wilde ik eigenlijk een stukje schrijven over de deplorabele staat van het Centre Mondial de la Paix. Waar Mitterand en Kohl ooit handjes schudden en waar een stukje Berlijnse muur in de tuin staat. En waar op het voorplein een tentoonstelling over de Weimarrepubliek te zien is, ook nog zo’n knusse periode in de Europese geschiedenis.

Om de hoek de kathedraal van Notre Dame met een crypte, die vrijwel geheel herbouwd is al vind je vast her en der een stukje terug uit de begintijd in 990. Gek genoeg zit er in de kathedraal dan weer een aantal zijkapellen die wel heel oud lijken, ook de interieurs, maar ik vond niet veel informatie in de kerk zelf. Vergeet ook de kloostergang niet met in het gras een bijna barok aandoende beeldgroep van de annunciatie, maar ik geloof dat het paar toch uit de 12de eeuw is.

Aangezien we niet in Verdun verbleven, was even teruggaan en meer informatie opscharrelen of gewoon nog een paar betere foto’s maken helaas geen optie.

Plat

Plat

 

Plat.

En groen, althans het gras.

Blauw, de lucht.

Grijs, het asfalt. Met witte lijnen.

Haaks staande windmolens op het horizontale landschap.

Plukjes bomen her en der. Een huis, een boerderij, een schuur.

De Knardijk die noord en zuid scheidt.

Als ongepoetst zilver schitterende kanalen en sloten verdiept in het gewest.

De Flevopolder. Als een onbeschilderd canvas baadt hij in de winterzon. De gewassen zijn nog niet geplant. Het perspectiefraster van wegen doorkruist de velden. Het zomertableau nog onbekend.

Meerkoetenweg
Meerkoetenweg

'De Aardzee', kunstenaar: Piet Slegers
‘De Aardzee’, kunstenaar: Piet Slegers

Vogelweg, over Knardijk
Vogelweg, over Knardijk

Vogelweg
Vogelweg

Coordinaten van Tong van Lucifer: 52.44150000 N - 5.44116667 E
De ‘Tong van Lucifer’, kunstenaar: Rudie van de Wint

Vervoer in Manilla

Vervoer in Manilla

Manilla, de grote stad. De enorme stad. Helaas niet per se een fijne stad, vooral de constante verkeersopstopping maken de stad minder prettig. In veel steden kun je een metro gebruiken om files te vermijden, maar de ondergrondse in Manilla is niet heel bruikbaar: er is maar één lijn en de metro in of uitkomen is een aardige opgave.

In Metro Manilla, het ‘centrum’, is het voor de vers aangekomen toerist-zonder-kennis eigenlijk niet goed mogelijk openbaar vervoer nuttig te gebruiken. Met openbaar vervoer bedoel ik de Jeepney’s, Trikes en gewone bussen. Voor de Jeepney moet je naast stratenkennis ook nog kennis hebben van de lokale namen van straten zoals die níet op de kaart staan, trikes zijn wel erg onbeschermd tussen al het verkeer en bussen staan ook in de file.

De taxi, die ook net zo hard uren in de file kan staan, is over het algmeen geen slechte optie. De meeste chauffeurs spreken voldoende Engels en anders helpt een opgeschreven straatnaam of aanwijzen op een kaart. Tomtoms hebben ze niet.

De regel is zoals op zoveel plaatsen op deze aardkloot: staat de meter aan of doen ze die aan na vragen? Dan is het meestal goed. Neem ook het liefst een witte, maar kijk wel of niet per ongeluk ergens het woord ‘coupon’ staat. Dan kan de rit wel eens een stuk prijziger uitvallen .

Uiteraard zijn er ingewikkelde tariefsystemen: een gele taxi (‘Airport Taxi’) vanaf het vliegveld is beduidend duurder, maar elke taxi is duurder vanaf het vliegveld. Een gele kost je vanaf de luchthaven waarschijnlijk rond de 400 Pesos en een ‘normale’ witte iets van 180. Een speciaal ‘coupon’ kopen op de luchthaven voordat je buiten komt is niet nodig. Mogelijk levert je hotel ook een luchthaven-service, maar die zijn vaak beduidend prijziger. Je weet wel zeker dat je rechtstreeks naar je hotel gaat.

Waarom iedereen zo graag in de file staat, wordt duidelijk als je met mensen spreekt over het vervoer. Als je zegt een stuk gelopen te hebben, kijkt iedereen je aan alsof je gek bent. Het is inderdaad niet heel koud buiten. Je zou zelfs kunnen gaan zweten, maar ik loop toch liever 10 minuten dan dat ik een half uur tussen allemaal zwetende lichamen in een Jeepney zit of een kwartier in een Trike of ook een half uur in een te koude taxi (waarbij alleen de laatste optie ervoor zorgt dat je iets minder last hebt van de luchtvervuiling).

Uitzicht vanuit de Sanafe Lodge om kwart voor acht 's ochtends

Travel South East Asia: what to bring?

For people coming from countries which are not always warm, packing a bag for hot SE Asia is a hassle. What to pack? Or better: what not to pack? Why is there no decent list? Or at least not one which suits my needs? Because I never jotted one down.

My “rule” for packing is to do it in advance and only pack exactly what you think is essential … and then the next day, take half of what you packed out of your bag! After a few times it’s clear: you need hardly anything ‘over there’, unless you go hiking up in the mountains somewhere. And even then…

Always bring:

  • Your Basic Toiletries, depends on who you are, what you do, etc. For me: glasses and contacts. The rest of the stuff you can easily buy anywhere in Asia, like the top brands contact lens fluids. But you’ll need it anyway, so bring: toothpaste, toothpicks, EARPLUGS, nail clipper, paracetamol, aspirin, loperamide (against diarrhoea), THERMOMETER (always nice to know for sure if you have a slightly elevated temperature or a real fever before you go to a doctor)
  • Mosquito repellent (!) and maybe even a mosquito net (for if you’re not in an air-conditioned room: most hostels supply those nets, albeit not always in the best condition)
  • SUNGLASSES (you can by them everywhere, but never when you need them most)
  • Sunscreen (need I say more? SPF 30 or 50, don’t be fooled by a beach parasol: sun reflects of the water and of the sand!)
  • Underwear (5)
  • Socks (1 ‘regular’ and 1 or 2 footies)
  • Flip-flops (I always forget that I honestly hardly ever use shoes in SE Asia)
  • Light sneakers
  • Shorts (2) Lees verder

Metalen [insert name here] in de trein

Eenieder die wel eens in opgeknapte Koploper-treinen zit zal het niet zijn ontgaan. Aan de voorliggende rugleuning bij een tweezitsplaats zit een tafeltje. Bij het neerklappen van het tafeltje blijkt er een metalen beugel te zitten tussen de rugleuning en het tafeltje. Waar is dat ding toch voor?

Treinbeugel tussen tafel en stoel
Treinbeugel tussen tafel en stoel

Momenteel heb ik enkele mogelijkheden bedacht. De meest logische is natuurlijk om een mok met drank van keuze tussen te zetten zodat bij een onverwachte beweging van de trein de beker niet aan de wandel zal gaan of de kleding zal bevuilen.

De naamloze beugel houdt een mok tegen
Een koffiemok (waar eigenlijk alles in kan) veilig weggezet

Later bedacht ik me dat je er prima een boek onder kunt klemmen en zo niet je handen nodig hebt om de pagina’s plat te houden.

Boek onder beugel, WF Hermans, Een heilige van de horlogerie
Boek onder Beugel

Nog veel later bedacht ik me dat je er zo’n Kensington-slot probleemloos aan vast kunt maken om de laptop of iets anders met zo’n aansluiting veilig te stellen tijdens de mogelijke toiletgang als het de eenzame reiziger betreft.

U ziet: de Kensington-sleuf en ethernetaansluiting van mijn Asus Eee 901 met 4/16 GB ssd @ Jolicloud (OS)
Kensingtonsleuf en linksachter de beugel…

Of men kan de hond er aan vastmaken en zelf snel de trein verlaten. Ditzelfde zou met een kind kunnen gebeuren natuurlijk. Het is natuurlijk goed mogelijk dat er een andere, meer unieke reden voor het bestaan van deze beugels bedacht is en zo zouden ze dan ook genoemd moeten worden. Ik ben erg benieuwd naar de werkelijke naam.