Nieuw terras, scheve lantaarnpaal

Grijze lantaarnpaal. Scheef.
Grijze lantaarnpaal. Scheef.

17 maart 2013. Het pleintje voor het Vlaamse cultuurhuis De Brakke Grond, heeft een verandering ondergaan: de fontein is weg. Dat is jammer. Nu heeft de gast zittend op het terras of voor het raam van het belendende café een vrijwel onbelemmerd zicht op een van de meest afgrijselijke gebouwen in het Amsterdamse centrum.*

Weliswaar was het waterkunstwerk niet een heel monumentaal geval, maar toch een fontein en daar zijn er in de Nederlandse steden sowieso al te weinig van. De watercascade op het plein droeg de naam “ReNESsance-fontein” en was gehakt uit graniet. Maar hij is weg, die kabelende waterstroom. Reden: een nieuw hotel. Hotel V. Het hotel wil namelijk ook een terras en misschien heeft het ook met wettelijke vluchtwegverplichtingen te maken, al is dat slechts gissen.

Nu is er een nieuwe ouwe blikvanger: de scheve lantaarnpaal. Volgens de site van de Gemeente Amsterdam staat het ding daar niet, want het armatuur heet: “Traditionele verlichting Haarlemmerstraat”. Dat is geen naam natuurlijk! Vergeten en scheefgezakt. Helaas. Hij viel toch al een beetje weg, die grijze paal, staat ie ook al niet in het officiële beleidsplan van de gemeente tot 2015. Maar je weet het nooit, misschien wordt ie nog meegenomen voor het plan van 2015 tot 2025?

Kunstenaar:Colton, Adam. Straatnaam:Nes 45, op plein voor Vlaams Cultureel Centrum, Theater De Brakke Grond. Materiaal: Gezaagd graniet. Jaar van plaatsing: 1991. Omschrijving: Waterplastiek: een halfronde vorm met treden waaruit water stroomt naar een in de bestrating uitgeholde granieten goot.
Kunstenaar: Colton, Adam. Straatnaam: Nes 45, op plein voor Vlaams Cultureel Centrum, Theater De Brakke Grond. Materiaal: Gezaagd graniet. Jaar van plaatsing: 1991.
Omschrijving: Waterplastiek: een halfronde vorm met treden waaruit water stroomt naar een in de bestrating uitgeholde granieten goot. (foto: Gemeente Amsterdam)
* Vaak vind ik iets niet lelijk of zelfs afgrijselijk. Voor bijna alles valt wel ergens goedkeuring te vinden, maar dit gebouw…

Het pleintje aan de Nieuwe Weteringstraat

De Nieuwe Weteringstraat loopt achter het gebouw van de Autoriteit Financiële Markten, AFM, langs. Bijkans een van de lelijkste gebouwen in de omgeving van het Weteringcircuit. Dat mag bijna een prijs winnen, want er dingen wel meer bouwsels mee naar die twijfelachtige eer.

Toch openbaart zich daar een naamloos pleintje. Met een beetje creativiteit zou het zelfs een aangenaam stil plekje midden in de stad kunnen zijn. Als de zomer zindert, is daar koelte te vinden.

Nu is het helaas net niets. De vier prunussen (vermoed ik, zo zonder blad beetje lastig te zien) staan in redelijk verzorgde perkjes. De fietsen, daar kijk ik toch liever naar dan de auto’s aan de AFM-zijde van de straat. Maar dan de lantaarnpalen. Leuk die historiserende meuk, maar niet op een plek als dit. Hier hoort, als we binnen het Amsterdamse lantaarnpalenbeleid blijven, een model “Mast 1924” met “Holbeinarmatuur” (dat is dan weer uit 1954) of, nog moderner, de conische mast met “armatuur Friso Kramer”.

Helaas is het Amsterdamse lantaarnpaalplaatsbeleid niet gericht op de plek zelf, maar op de ring waar de paal zich bevindt. Dit pleintje ter grootte van een ruime patio, ligt duidelijk nog binnen het gebied met de naam “Centrum”. Historiserende palen dus.

Pleintje aan Nieuwe Weteringstraat
Pleintje aan Nieuwe Weteringstraat