Als diamanten schitterend

Twaalf maart. Een straffe noordooster blaast over het land. Hemel strakblauw en temperatuur iets onder nul. De zon laat het zwarte, door rietkragen omgeven water schitteren en glinsteren. De golfjes op het water van de plas zijn kort en klein, precies zoals het meertje zelf. Een paar centimeter, hoger komen de golfjes niet.

De grijsbruine rietstengels buigen mee in de wind met een enkele halm die verderop in de plas ooit voedzame veengrond onder de voeten vond. Vooral de eenzame pluimen zijn mooi. Opgeheven door een klein kransje van aangegroeid ijs lijken ze boven het water te zweven. Het klotsende water tegen de stengels van de wuivende halmen zorgde voor opspattende waterdruppeltjes. Langzaam vormden die druppeltjes een soort horizontale ijspegels, helemaal rondom de stengel.

Zonlicht weerkaatst in de tientallen stukjes ijs, vastgevroren aan de halmen. Als diamanten schitterend, gestikt op een zilveren gewaad. Allemaal tegelijk dezelfde kant op. Het ritme van de wind. Dan weer iets harder, dan weer even bedrieglijke rust.

En dan ben je er al weer voorbij. Weer die trein door dat kleine stukje onbebouwde randstad.

 

 

 

Het Gele Fietsje op de Wibautstraat

Al maanden staat het gele vouwfietsje bij het oude Volkskrantgebouw aan de Wibautstraat in Amsterdam. Zo triest, het vaalgele roestige ros. Eerst stond ie nog vast aan een nietje, het kabelslot om de onderste roestvrijstalen stang. De tiewraps van het blauwe metalen boodschappenmandje voorop steeds verder verteerd door de meedogenloze straling van de zon.

Het gele fietsje, 13 december 2012
Het gele fietsje, 13 december 2012

Eigenlijk stond ie niet eens echt vast. Steeds verplaatste de metgezel van een reiziger van plek naar plek, maar nooit was ie ver. De eerste foto is van 13 december 2012. De tweede van gisteren, 20 februari 2013. De zwarte bandjes nog steeds niet zacht. Het kabelslot nog steeds op dezelfde wijze om de zadelpen gewikkeld.

Het gele fietsje, 20 februari 2013
Het gele fietsje, 20 februari 2013

En nog steeds niet gejat.

’s Rijks museum, het Plein en nieuwe paden

Binnenstad, lopend vanaf een onbestemd hoekje tussen Stedelijk en Van Gogh. Er ligt een nieuw pad over het Museumplein. Breder dan het ‘lichtpad’ en het zou zo verward kunnen worden met een fietspad. Toch vermoed ik dat het geen pad voor fietsers betreft. Op deze zondagochtend lijken de Amsterdammers zelf dat nog te snappen. Toeristen zwalken er al wel overheen met hun rode huurfietsen, te laag staande zadels en fietstechnische onkunde. Het pad is nieuw, een maandje oud of zo, maar de verschillende delen zijn niet heel mooi aan elkaar gelegd. Er piepen rubberige afstandsstrips tussen de naden van de prefab natuurstenen vlakken door. De scheiding tussen de linker- en de rechterzijde van het pad bestaat uit een doorlopende band van standaard betonstoeptegels. Niet heel lelijk, maar het misstaat tussen de gladde natuurstenen platen. Al met al ziet het er wat slordig uit voor iets dat zo nieuw is. Weinig aandacht voor detail.

Omdat het winter is, is er een kleine schaatsbaan neergezet tegenover het Rijks[microspatie]museum. Helaas Lees verder

Mutts and grains of sand

The Dutch newspaper “Parool” features a comic called “Mutts“. It’s one of those comics which do not make you laugh out loud, but make you think and eventually smile.

Recently it featured a sequence on vacation. One of the characters – Mooch – collects grains of sand. He sees the world in grains of sand. Two days later another character – Earl – asks “Couldn’t you find any shells?”
Mooch answers: “Not a one.”

Mooch was probably collecting shells, lot’s of them, without his knowledge. Look at the beautiful pictures from the book A Grain of Sand by Gary Greenberg. I see shells there!

The tip of a spiral shell has broken off and become a grain of sand. It is opalescent from the repeated tumbling action of the surf. Surrounding the shell fragment are five other sand grains, from top middle clockwise, (1) a pink shell fragment, (2) a foram, (3) a microscopic shell, (4) a volcanic melt, and (5) a bit of coral. Image Copyright © 2008 Dr. Gary Greenberg, All Rights Reserved.
Recent comments in the Parool showed that there are at least a few people who dislike the Mutts-cartoon. Perhaps sometimes the translation from English to Dutch may not work very good, generally it’s fine and I think those people don’t have a clue what they’re talking about!

“Poep niet op de stoep”

En verbodssticker met rode rand, pictogram van een grote boxer en de tekst “Poep niet op de stoep” laat boxerbezitters zien dat de kwijlende beestjes daar níet op de stoep hun bruingekleurde visitekaartje mogen achterlaten.

Andere diersoorten mogen dit gelukkig wel. De twee meter stoep langs de gevel met de sticker ligt helemaal vol met een dikke laag grijs-witte duivenpoep.

“Press ESC to exit full screen mode”

There is something which has disturbed me for a while now. It’s not very important, but it’s there: almost all flash video players display a large text in the middle of the screen when switching to full screen:

“Press ESC to exit full screen mode”

The text remains a while, only in Internet time it feels like a small eternity. It wouldn’t be a big deal if all internet films would start with a title, however, that is not the case with most short internet films.

We can also assume that if a person exhibits the skills changing the small, stamp-sized screen in a full screen modus, this person is able to somehow return to something small. It seems pretty useless to tell how to go about. Moving the mouse will show a toolbar with icons which leave little to be guessed.

Now, it is possible that the hindering display of this rather useless communication is intended to pave the way for the still mostly experimental HTML5 players. The latter display a small, but still very visible yellowish thing in the top of the player.

TomTom: de kosten van korting op je verzekering

TomTom gaat in Groot Brittannië samenwerken met een verzekeringsmaatschappij Motaquote om zogenaamde ‘Fair Pay’ verzekeringen aan te kunnen bieden. Dit meldt de site PcPro deze week.

Samen met TomTom’s SatNav-technologie gaat de verzekeraar data van je rijgedrag verzamelen. Zo weet men bij de verzekeringsmaatschappij precies of je een nette rijder bent of graag af en toe een bochtje iets te nauw neemt.

Klinkt op zich niet heel erg raar natuurlijk, alleen is het zo flauw als nou net die éne keer dat je blijkbaar iets te hard door de bocht scheurt, je een krasje bij een medeweggebruiker op de lak gemaakt hebt.

Nee, in eerste instantie zal dat wel niet zo zijn: ‘Als u een nette rijder bent, dan zullen we u niet direct afrekenen op…’ Alleen de vraag is natuurlijk hoe lang dat zal duren.

Eigenlijk is dit een mooi voorproefje wat verzekeringsmaatschappijen al heel lang ook voor onze gezondheid willen: alles weten over uw leefstijl. ‘Het is voor uw eigen bestwil dat we weten of u ooit last van uw neus heeft gehad, dan… nee, we zullen er nooit misbruik van maken…’

Gelukkig geloven we de lobbyisten op hun mooie blauwe ogen.

Bij TomTom en de betreffende verzekeringsmaatschappij is het uiteraard in eerste instantie nog een opt-in verhaal. Alleen het geeft nieuwe mogelijkheden, bijna oneindig veel mogelijkheden voor werkgevers die hun werknemers zouden kunnen gaan verplichten om zo’n functie wél aan te hebben staan in de auto (niet dat ik er nou zoveel problemen mee zou hebben als net afgestudeerde, opgeschoten kiddo’s in hun leasebakkies daardoor iets minder hard zouden gaan racen, maar toch).

Doelloos zout?

Zout strooien tegen gladheid. Praktisch, veilig, nuttig in het drukke verkeer. En toch kan ik niet altijd begrijpen waarom er soms gestrooid wordt, zeker niet bij kraakhelder vriesweer.

“Het kan zijn dat mist opvriest, dus strooien we preventief.”

Preventief mijn fietsketting van een laag roest voorzien zul je bedoelen. Of zorgen voor een vervroegd autopensioen, maar de grondmist die op kan vriezen ontstaat voor zover ik weet als de grond kouder is dan de lucht en dat lijkt me een beetje vreemd als de temperatuur voor het eerst een eindje onder nul komt en tegen het eind van de nacht de laagste temperatuur bereikt.

Alle gestrooide paden en wegen deze ochtend waren dan ook vochtig, omdat zout vocht aantrekt uit de lucht en het zout zal zelf ook niet kurkdroog geweest zijn. Daarom stopte je vroeger rijst in de zoutstrooier, zodat het zout niet zou gaan klonteren. Alle niet-gestrooide parallelwegen waren deze ochtend dan ook kurkdroog, zoals dat over het algemeen is met kraakhelder vriesweer.

Zou er een andere reden zijn voor het strooien van zout? Met een horrorwinter in het vooruitzicht heeft de gemeente zoveel zout aangeschaft en nu wil men er mee spelen. Ik snap dat wel, dat je wil spelen met nieuwe spullen, maar was dit de afgelopen twee vroege ochtenden niet een beetje raar? Het kan nog steeds dat het zout weer nodig is om onze 24-uurs economie niet vast te laten lopen alsof we zand in de radertjes hebben gestrooid

Ps, ik heb het hier over de wegen. Niet over de verraderlijke punten waar iedereen wel een keer per ongeluk onderuit gaat, namelijk bruggen en viaducten, maar daar heb je geen strooiwagens voor nodig, slechts alleen de gele bakken naast de brughoofden waar iemand heel specifiek op die ene plek gladheid kan bestrijden als dat nodig is.