Barista

Barista

Knotje, tattoos, bril met opvallend montuur, zorgvuldig gestylde gezichtsbeharing. Roestvrijstalen opgietkan-met-zwanenhals in de hand. Voor zich een potje of kopje met daaronder een weegschaaltje. Het gewicht is goed, de beringde linkerhand verplaatst het kopje met porseleinen filterhouder van de weegschaal naar de toontbank. Het weegschaaltje kan het gewicht van het water niet aan en is ook niet waterdicht. Dat is niet zo handig, maar hij is heel precies. Dat is heel belangrijk. Een vloeiende beweging. Het water glijdt in een mooie, strakke straal uit de tuit van de kan. Niet meer dan 96 graden, liefst rond de negentig en vooral geen geklater. Uitschenken met een waterkoker is uit den boze; dan stort het water zich er met veel te veel geweld in. De vers gemalen koffie moet mooi ronddolen in het filter. Daarna roeren met een houten staaf of spatel. Even. Rustig. Wachten. Weer wat water opschenken en weer even wachten. Daarna de kopjes met niet te dikke rand, anders smaakt het niet. Ruik dat aroma, proef die lichte zuren en mooie bitters.

Twee schepjes

Tattooloos, knotjesloos en speciale-schenkkanloos stroomt het net van de kook zijnde water in het papieren filter, in vorm gehouden door slechts een bruin aangeslagen – maar verder niet vieze – plastic koffiefilterhouder. Twee schepjes voor mij. Dan is het goed. Sommigen willen een half schepje meer of minder. Prima, kost niet veel moeite. Misschien voor de efficiency nog een keer een tweede filterhoudertje erbij kopen. Kan ik in één ruk doorgieten, alsof het naast elkaar staande shot-glaasjes zijn.

Van een kwalitatief goede koffie kan ik al jaren genieten. Wat voor vorm de koffie ook heeft. Een French Press of een perculator. Een hydrocompresso of een gewoon filter. Op sommige plekken presteren ze het zelfs goede koffie te zetten in van die grote koffiezetters-met-filter. Het luistert nauw. Te veel koffie, dan wordt het bitter en ondrinkbaar sterk. Te weinig? Tja, dan is het niets.

Gewoon gemalen koffie in een kopje gooien en dan heet water erbij. Even wachten en niet de laatste slok te actief nemen. Een potje op een kopje met wat licht-gezoete koffie zoals in veel landen in het Verre Oosten. Prima te drinken. Of is dat net zoiets als dat die goedkope wijn in Frankrijk echt heerlijk was maar thuis toch niet zo?

Van die Civet-katten-koffie... Overschat?
Van die Civet-katten-koffie… Overschat?
Barman

Het is een vak, goede koffie. Maar waarom gebruiken we daar het italiaanse woord voor barman voor? Veel koffie in Italië is trouwens helemaal niet te drinken, zeker niet die van dat lieve oude baasje in dat kleine barretje in het dito dorpje met z’n veel te hete kopjes en verbrande koffie. Het enige wat die koffie nog drinkbaar maakt, is uiteindelijk de scheut grappa die hij er voor tien luttele centen extra nog bij gooit..

Een barman (m/v) is iemand die dranken bereidt, althans volgens onze woordenboeken. Een barista is iemand die barman is, althans volgens verschillende geraadpleegde woordenboeken Italiaans/Nederlands. Het is bijna beledigend dat iemand die zich in het noorden van Europa en in Noord-Amerika barista noemt, zich alleen mag bezighouden met ‘de kunst van koffie’. En eigenlijk tegenwoordig vaker met de kunst van het maken van een soort warme chocolademelk met koffiesmaak of zoet ijsje wat niet veel meer met koffie te maken heeft.

Nee, geef mij in Nederland maar een barman of -vrouw, in Engeland een bartender, in Italië een barista, in Duitsland een Barmann, in Spanje een camarero en op Mars iets heel anders. Als ie maar goede koffie maakt, een goed pilsje kan tappen en weet hoe glazen te poleren.

Amsterdam Waterfront

Amsterdam Waterfront

NDSM-werf
Amsterdam waterfront seen from the North. Including remnants from the times when this part of the city still had a wharf…
Amsterdam NDSM-werf: Brooklyn Hotel

Amsterdam NDSM-werf: Brooklyn Hotel

Nicely done, this elevated ‘shed’!

IMG_20140503_160032
Brooklyn Hotel @ NDSM wharf in Amsterdam
Pand op de hoek

Pand op de hoek

image

Dit pand waar sinds 1985 een van de grootste Amsterdamse boekhandels huist, moet nodig een opknapbeurt krijgen. Om te beginnen de ramen en kozijnen. Wat er ook inkomt, de meesten hopen op ‘iets met boeken’, kunststof kozijnen met spiegelglas zijn nooit mooi geweest. Hierdoor stoot het eerder bezoekers af dan dat het mensen aantrekt. Zeker mensen die niet bekend zijn met de inhoud. Zeer spijtig.

Voorstel: ‘iets met boeken’ heeft tegenwoordig waarschijnlijk ook ‘iets met horeca’ nodig. Herstel de oude luister door de kozijnen en ramen te vervangen en maak ‘iets met horeca’ op de derde en vierde verdieping, aan het raam. Alles wat met boeken te maken heeft, heeft geen daglicht nodig, dus plaats dat in het deel zonder uitzicht (niet per se zonder daglicht).

Een schitterend uitzicht op de Herengracht en de Leidsestraat vanaf de vierde verdieping. Dat deel wordt nu (voor zover mij bekend) gebruikt voor kantoren en opslag. Daar valt heel wat uit te halen. Het hoeft zelfs helemaal niet allemaal horeca te zijn. Je kunt er nissen creëren waar mensen een boek kunnen lezen. Je kunt consoles neerzetten waarmee de knieperds of de praktische mens een scan kan maken van een streepjescode om zo direct de elektronische versie van het boek te kopen.. Nou ja, noem maar op.

Laten we hopen dat er niet nummer honderdmiljoen van een of andere bekende, saaie keten in komt. Slechts de toekomst en een zak met geld kunnen dat bepalen…

Edit: op 18 maart 2014 werden verscheidene Polare-winkels door Novamedia overgenomen. De winkels gaan weer onder de oude namen verder, in Amsterdam wordt Polare dus weer Scheltema.

Een mooie, saaie straat, die Apollolaan…

De Apollolaan. Mooi en saai. Net iets te veel stoplichten om een beetje door te kunnen karren op je fietsje. Gelukkig zijn er dingen die af en toe iets, al is het maar tijdelijk, interessanter maken. In dit geval is dat ArtZuid. Ineens wil je dat de stoplichten iets langer op rood staan.

Het is toch spijtig dat er zo weinig met interessante kunst in de openbare ruimte gebeurt in Nederland, al is ook duidelijk waarom: de meeste objecten zullen op veel plekken slechts een kort leven beschoren zijn.

Maar een korte omweg via het reservaat is nu in ieder geval aan te raden.

Nieuw terras, scheve lantaarnpaal

Grijze lantaarnpaal. Scheef.
Grijze lantaarnpaal. Scheef.

17 maart 2013. Het pleintje voor het Vlaamse cultuurhuis De Brakke Grond, heeft een verandering ondergaan: de fontein is weg. Dat is jammer. Nu heeft de gast zittend op het terras of voor het raam van het belendende café een vrijwel onbelemmerd zicht op een van de meest afgrijselijke gebouwen in het Amsterdamse centrum.*

Weliswaar was het waterkunstwerk niet een heel monumentaal geval, maar toch een fontein en daar zijn er in de Nederlandse steden sowieso al te weinig van. De watercascade op het plein droeg de naam “ReNESsance-fontein” en was gehakt uit graniet. Maar hij is weg, die kabelende waterstroom. Reden: een nieuw hotel. Hotel V. Het hotel wil namelijk ook een terras en misschien heeft het ook met wettelijke vluchtwegverplichtingen te maken, al is dat slechts gissen.

Nu is er een nieuwe ouwe blikvanger: de scheve lantaarnpaal. Volgens de site van de Gemeente Amsterdam staat het ding daar niet, want het armatuur heet: “Traditionele verlichting Haarlemmerstraat”. Dat is geen naam natuurlijk! Vergeten en scheefgezakt. Helaas. Hij viel toch al een beetje weg, die grijze paal, staat ie ook al niet in het officiële beleidsplan van de gemeente tot 2015. Maar je weet het nooit, misschien wordt ie nog meegenomen voor het plan van 2015 tot 2025?

Kunstenaar:Colton, Adam. Straatnaam:Nes 45, op plein voor Vlaams Cultureel Centrum, Theater De Brakke Grond. Materiaal: Gezaagd graniet. Jaar van plaatsing: 1991. Omschrijving: Waterplastiek: een halfronde vorm met treden waaruit water stroomt naar een in de bestrating uitgeholde granieten goot.
Kunstenaar: Colton, Adam. Straatnaam: Nes 45, op plein voor Vlaams Cultureel Centrum, Theater De Brakke Grond. Materiaal: Gezaagd graniet. Jaar van plaatsing: 1991.
Omschrijving: Waterplastiek: een halfronde vorm met treden waaruit water stroomt naar een in de bestrating uitgeholde granieten goot. (foto: Gemeente Amsterdam)
* Vaak vind ik iets niet lelijk of zelfs afgrijselijk. Voor bijna alles valt wel ergens goedkeuring te vinden, maar dit gebouw…

Het pleintje aan de Nieuwe Weteringstraat

De Nieuwe Weteringstraat loopt achter het gebouw van de Autoriteit Financiële Markten, AFM, langs. Bijkans een van de lelijkste gebouwen in de omgeving van het Weteringcircuit. Dat mag bijna een prijs winnen, want er dingen wel meer bouwsels mee naar die twijfelachtige eer.

Toch openbaart zich daar een naamloos pleintje. Met een beetje creativiteit zou het zelfs een aangenaam stil plekje midden in de stad kunnen zijn. Als de zomer zindert, is daar koelte te vinden.

Nu is het helaas net niets. De vier prunussen (vermoed ik, zo zonder blad beetje lastig te zien) staan in redelijk verzorgde perkjes. De fietsen, daar kijk ik toch liever naar dan de auto’s aan de AFM-zijde van de straat. Maar dan de lantaarnpalen. Leuk die historiserende meuk, maar niet op een plek als dit. Hier hoort, als we binnen het Amsterdamse lantaarnpalenbeleid blijven, een model “Mast 1924” met “Holbeinarmatuur” (dat is dan weer uit 1954) of, nog moderner, de conische mast met “armatuur Friso Kramer”.

Helaas is het Amsterdamse lantaarnpaalplaatsbeleid niet gericht op de plek zelf, maar op de ring waar de paal zich bevindt. Dit pleintje ter grootte van een ruime patio, ligt duidelijk nog binnen het gebied met de naam “Centrum”. Historiserende palen dus.

Pleintje aan Nieuwe Weteringstraat
Pleintje aan Nieuwe Weteringstraat

Vondelparkbank als schaduw in de sneeuw

Vondelparkbank als sneeuw voor de zon
Vondelparkbank als sneeuw voor de zon

Woensdag dertien maart, een korte sneeuwbui in Amsterdam zorgt voor een zeer tijdelijk wit kleed. Behalve dan waar de zon er even net niet bij kan.

Als diamanten schitterend

Twaalf maart. Een straffe noordooster blaast over het land. Hemel strakblauw en temperatuur iets onder nul. De zon laat het zwarte, door rietkragen omgeven water schitteren en glinsteren. De golfjes op het water van de plas zijn kort en klein, precies zoals het meertje zelf. Een paar centimeter, hoger komen de golfjes niet.

De grijsbruine rietstengels buigen mee in de wind met een enkele halm die verderop in de plas ooit voedzame veengrond onder de voeten vond. Vooral de eenzame pluimen zijn mooi. Opgeheven door een klein kransje van aangegroeid ijs lijken ze boven het water te zweven. Het klotsende water tegen de stengels van de wuivende halmen zorgde voor opspattende waterdruppeltjes. Langzaam vormden die druppeltjes een soort horizontale ijspegels, helemaal rondom de stengel.

Zonlicht weerkaatst in de tientallen stukjes ijs, vastgevroren aan de halmen. Als diamanten schitterend, gestikt op een zilveren gewaad. Allemaal tegelijk dezelfde kant op. Het ritme van de wind. Dan weer iets harder, dan weer even bedrieglijke rust.

En dan ben je er al weer voorbij. Weer die trein door dat kleine stukje onbebouwde randstad.

 

 

 

Molshoop

Zondagmorgen, de wollige sneeuwlucht trekt weg. Verser wordt ie niet, die hoop van de mol. Plop! Voordat ik het wist stulpte kruimige zwarte aarde door het witte tapijt aan de waterkant van de Nieuwe Meer.

Molehill in the Snow
Molshoop in de sneeuw