Disruptive

Disruptive

Hét techwoord van de afgelopen jaren is disruptive […]. Ontwrichting op alle vlakken. Vaak websites en dergelijke die één ding doen binnen een bepaald gebied. Binnen dat gebied moet dat bedrijf zo snel mogelijk alleenheerser worden. Weinig echt vernieuwende tech en veel blaat.* Veelal gaan ze over dingen die slimme jongens (m/v) met een goed stel hersens en een al dan niet afgemaakte studie met een paar vriendjes uit de mouw kunnen schudden. En al snel met hulp van een heleboel geld als ze toevallig op het goede moment op de goede plek zijn. Daar moeten we allemaal in mee, heel snel ook! Europa wil die boot niet missen, dat zou toch jammer zijn.

disruptive

Ondertussen is er een onderzoeks- en technologiegebied waarin Europa (als we nog even zo territoriaal willen denken) heel hard de boot aan het missen is. Een gebied met een stuk minder sex-appeal, minder hippe laptops of andere gadgets en, misschien in de ogen van buitenstaanders, bijna saai: gentechnologieën.

Elk stukje research naar gentech wordt hier steevast gekaapt door een tegenlobby die zo sterk is dat we binnenkort niet alleen meer museale steden hebben om toeristen te trekken. Nee, binnenkort zijn we zélf een museaal ras. Achtergebleven door angsten die ‘ons’ al snel uit de genetische manipulatieachtbaan gooiden. Al is binnenkort natuurlijk een relatief begrip.

De naam van het bedrijf ga ik niet noemen, maar zoeken op de woorden ‘broccoli’ en ‘eigendom’ laten weinig te raden over. Het gaat hier om een variant met een hogere stam, waardoor telen makkelijker is dan bij ‘natuurlijke’ broccoli. Gewoon uitgedokterd in het lab.*

Uiteraard moeten we niet klakkeloos alles maar gaan doen, alleen is het verantwoordelijk omgaan met dingen waarmee je praktisch alles kunt niet ‘s mans beste eigenschap.

Daarom moet er discussie zijn over dit soort dingen. Het onderzoeksgebied is ook eigenlijk te breed. Te groot, te moeilijk te vangen in een paar woorden. Met een kleine ingreep ervoor zorgen dat iemand geen kind krijgt met een bepaald syndroom vinden velen nu al wel prima, want stel je nou voor dat je zelf… Terwijl aan de andere kant juist die menselijke diversiteit ervoor zorgt dat er mensen zijn die sommige dingen fantastisch kunnen en sommige dingen niet. Stel dat je elke vrucht waarin een mogelijke autistische afwijking gevonden wordt, maar met het badwater wegspoelt, terwijl daaruit nou juist ook weer vaak de meest geniale typetjes voortkomen, is dat dan handig? Niet voordat alles daarover uitentreuren is uitgeplozen en we weten hoe dat werkt.

Juist dat iets dergelijks als genetische selectie nu in rudimentaire vorm al kán, maakt dat we niet met de hakken in het zand moeten gaan staan. Praat, discussieer, doe. Maak er kunst over. Maak er kunst mee. Denk breder en niet alleen vanuit ‘de’ economie of bedrijfskundig perspectief. Kijk samen met filosofen, historici, kunstenaars naar waar we toe in staat zouden kunnen zijn, wat er zou moeten kunnen en waar we vraagtekens bij moeten zetten.

Ondertussen ontdekken we historische lijnen in onze levens en die van dieren en planten door oud genetisch materiaal te onderzoeken. De geschiedenis wordt niet alleen meer geschreven door oude geschriften, kleitabletten of grottekeningen. Neen, die wordt gecombineerd met genetische kennis, zoals het mitochondriaal DNA dat alleen via de moeder overgedragen wordt. Ineens blijkt dat je familie enkele generaties geleden in een flinke hongerperiode zat…

Weinig technologieën zijn zo ontwrichtend als het enorme scala aan gentechnologieën en alles wat daar weer mee te maken heeft. Misschien moet je het eigenlijk al breder trekken: nanotechnologieën in het algemeen. Daar drijft een steeds groter deel van de innovatie op, al moeten we niet vergeten dat de tijdspanne vaker over 50+ jaar gaat dan vijf. De tech waar we ons zo blind op staren is helaas die van de harde, snelle Euro’s en werelddominantie. Met een chat-app.

*Uiteraard vragen dingen die zo snel wereldomvattend moeten zijn om veel innovatie rond bijvoorbeeld netwerkschaalbaarheid, maar als je zover bent, koop je dat ‘gewoon’ in.
*Al werd die broccoli verkregen door.. ‘ouderwets’ kruisen. Duurt vooral heel lang en zorgt voor veel meer fouten

Nanosupermarkt: speculatieve Nano-producten

Nanosupermarkt:

Nanogeneratoren sterk genoeg om LCD-display aan te sturen

Al jaren horen we geluiden dat onze gadgets binnenkort met onze kleren zullen worden geïntegreerd, maar waar komt al die energie toch vandaan? De zoektocht naar lokale energie wordt hoe langer hoe belangrijker. Bij lokale elektriciteit schieten computers voorzien van opwindmechanismes en natuurlijk de aloude knijpkat mij het eerst te binnen. Voor al deze grote apparaten is nog een significante hoeveelheid energie nodig, maar er zijn ook heel veel dingen die een stuk minder power consumeren. Waar zijn die beloofde spullen die zonder directe menselijke interventie toch energie kunnen opwekken?
Nanodraadjes
Mogelijk bieden bosjes nano-draadjes in de nabije toekomst een oplossing. Het is gelukt om met behulp van nanodraadjes van zinkoxide een nanogenerator te maken die door samendrukking en weer loslaten een enkel knipperend cijfer op een LCD-display kan laten verschijnen en om een LEDje te laten knipperen. Deze zogenaamde onregelmatige beweging kan natuurlijk ook energie opwekken van een hartslag, de stappen van een wandelaar, het bewegen van de stof van je t-shirt of van de trillingen die opgewekt worden door een zware machine.
elektrisch schema nanogenerator
De werking berust op een oud principe: het piëzo-elektrisch effect. De uitwerking van dit effect kent iedereen van de gasaansteker met zo’n vonkje. Maar hoe krijg je het dan zo klein en ook nog effectief? Dat laatste was de uitdaging van dit onderzoek. De werkzaamheid van het systeem kende men al uit eerdereonderzoeken. Toen liet men de nanodraadjes groeien op een stijf substraat met een metalen elektrode bovenop. Deze manier van laten groeien en in elkaar zetten was alleen nogal lastig en tijdrovend. De opgewekte hoeveelheid energie was daardoor ook veel te klein.

Nu laat men de draadjes op een andere manier groeien, namelijk een conische vorm. De draadjes kunnen dan geoogst worden door ze simpel af te snijden en daarna in een alcoholoplossing te doen. De oplossing met de draadjes wordt dan op een dunne metalen elektrode en een flexibele film van een polymeer gedruppeld. Alcohol laten drogen verdampen en de laag is klaar. Op die manier kan men vrij makkelijk laag voor laag werken en de onderzoekers denken dat het makkelijk omgezet kan worden naar industriële productietechnieken.

Op dit moment is de hoeveelheid opgewekte elektriciteit nog niet voldoende om een pacemaker of misschien zelfs een mp3-speler op te laden, maar de ontwikkeling is sinds 2005 zo snel gegaan dat men denkt binnen vijf jaar wel zo ver te zijn. We wachten af.

Bron: Eurekalert.org
*Filmpje*
Extra nano-info: Nanometing.nl