hi.nl je nieuwe Best Friend Forever in de dataminnende wereld?

Gistermiddag wilde ik toevallig inloggen op hi.nl. Even zien hoe mijn tegoeden ervoor stonden. Men heeft een stevige make over gedaan op de site en dat leverde hier en daar nog wat schoonheidsfoutjes op. Al surfend over de site kwam ik bij mijn telefoonboek. Een deel van de site waar je de contacten uit je telefoon naartoe kunt uploaden om ze zodoende niet meer kwijt te raken als je telefoon om wat voor reden dan ook echt niet meer aan wil, je telefoon er gewoon niet meer is of als je het apparaat met enige regelmaat voorziet van een update. Ideaal, minuten later zijn je contacten weer bijgewerkt. Ik heb inderdaad geen Android telefoon of iets anders slims met automatische cloud-synchronisatie, alhoewel.. die Galaxy Tab welke naast me ligt…

In tegenstelling tot de meesten, neem ik tegenwoordig even de tijd om de voorwaarden door te nemen. Vaak denk ik: ja, #$#, maar het is niet anders, ik geef wel akkoord. Datzelfde heb ik bij Google Inc. ook ooit gedaan en Facebook doet er niet voor onder. De voorwaarden van de twee laatst genoemden heb ik al lang niet meer doorgespit, maar de hi-site mocht toch op speciale belangstelling rekenen. Mijn interesse werd extra aangewakkerd door het derde punt van boven waar dikgedrukt ergens midden in een zin sociale netwerken staat. Interessant, wil hi.nl ook een graantje meepikken van de link Android/Gmail en Facebook om inzicht in je gebruik te krijgen? Is dat iets waar zij geen ‘recht’ op zouden hebben? Gelukkig heb ik het ‘recht’ om de voorwaarden niet te accepteren en gelukkig werkt het door mij zo belangrijk gevonden deel dan nog, althans, zo lijkt het. Of de muur die de voorwaarden opwerpen tussen het interactieve deel en het ‘normale’ telefoonnummersbestand heel goed werkt, weet ik niet, het voelt een beetje als een slap gipswandje.

Waarom zou ik dergelijke voorwaarden niet willen accepteren? Omdat ik het oninteressant vind om te weten of ik de grootste sms-er in de provincie ben? Omdat het internetadres http://vriendendienst.www.hi.nl is? (alleen zichtbaar na inloggen) Omdat ik niet wil weten hoevaak ik sms met Alex, Wouter of Anna? Nee, dat alles is het niet. Dat soort stats zijn we wel gewend aan geraakt de afgelopen jaren. Het komt door de volgende bepaling uit de verder ook interessante EULA:

13. Door gebruik van de Hi Vriendendienst geef je ons toestemming om jouw verkeers- gegevens te gebruiken om jouw communicatiegedrag te kunnen bepalen en te kunnen belonen met badges.

Hier geef je toestemming om iets te delen waarvan ik denk dat zolang de gemiddelde telefoonmaatschappij nog onderscheid maakt in data (bellen, sms, etc.), deze maatschappijen nu niet ineens je telefoonnummer, je belgedrag en sms-gedrag mogen gaan koppelen aan je sociale activiteiten op internet. Er staat nergens expliciet wat voor verkeersgegevens men bedoelt. Ondanks dat je met een Android-telefoon met de verplichte Google-koppeling natuurlijk een belachelijke hoeveelheid informatie aan Google geeft waaraan óok telefoonnummers gekoppeld zijn, heeft Google (nog niet) de mogelijkheid de inhoud te volgen van je belverkeer (vermoed ik) en voor zover ik weet staan niet via Google verstuurde sms-jes nog los van de Google-berichtenservice.

Terwijl Deep Packet Inspection gewoon doorgaat, beldataverkeer een andere status heeft dan internetdataverkeer, de maatschappijen ons een figuurlijke heroïnespuit gratis gegeven hebben met het gebruik van unlimited internet (met een FUP weliswaar), schuift heel langzaam maar zeker het acceptabele steeds een klein beetje op naar dingen die nu nog onacceptabel zijn.

Alternatieven:
one.ubuntu.com helaas, werkt niet meer, misschien in de toekomst weer
– Iets anders, namelijk:….
– maandelijks via wat voor ingewikkelde oplossing een comma seperated values lijst genereren en die ergens opslaan

Smartphones en apps, gaat het daar mis?

Dit stuk schrijf ik op een klein computertje met een belofte. De belofte dat browsers ooit krachtig genoeg zouden zijn om te dienen als plek om programma’s in te draaien. Die lijkt dan ingelost. Ik zie niets anders voor me dan een browser en daarin doe ik alles. De grote, touchscreen-vriendelijke knoppen zijn niets anders dan links die verwijzen naar on- en offline applicaties die je gebruikt.

Een dergelijke toekomst werd al aan het eind van de twintigste eeuw door enkele visionairs voorspeld. Op allerhande apparaten – zoals PDA’s, thin clients, desktops en telefoons –  zou je over dezelfde programma’s kunnen beschikken, zolang er maar een browser op staat.

Iets gooide aan het begin van de 21ste eeuw roet in het eten. Sommige browserbouwers hielden zich niet aan de afspraken en daarmee bleef het idee van de browser als omgeving nogal kreupel. Gelukkig ontstond er na een lange tijd van IE-dominantie een browseroorlog en lijken de verschillende bladerprogramma’s zich aardig te houden aan de standaarden. Tijd voor een feestje! Of toch niet?

Ondanks dat ook de browsers van de meeste smartphones er helemaal klaar voor lijken te zijn, houdt iets deze revolutie tegen. De merkafhankelijke Apps.
“Ik heb een telefoon/pad/phone/tab/slate/dinges* van/met Blackberry/iOS/Android-phone/Symbian^3/Windows Phone 7/Maemo-phone/OS?* en een market/app store/app world/winkeltje* en …”
Het wordt er in ieder geval niet handiger op. De kanalen zijn niet onderling benaderbaar en de programmaatjes niet of moeilijk uitwisselbaar. Daaraan gekoppeld driedubbele verdienmodellen, gepersonaliseerde advertenties en ontelbare andere verwijzingen en niemand ziet nog door de bomen het bos.

Alle apparaten waar het om gaat hebben browsers aan boord. De meesten kunnen ook het gros van de HTML5 specificaties aan en toch lopen de meeste applicatiebouwers daar met een grote boog omheen. Soms kun je zelfs betwijfelen of ze er überhaupt aan denken. Bij de verschillende peilingen die bijhouden waar mensen voor willen ontwikkelen staan  over het algemeen alleen de verschillende platformen. Applicaties ontwikkelen voor de browser lijkt voor het gemak maar even vergeten te worden, al had men in 2009 nog goede hoop.

Op dit moment maak ik zelf binnen de browser gebruik van fotobewerkingssoftware, filmbewerkingssoftware, een tekstverwerker, spreadsheets, muziekspelers, email (oh ja…), kranten lezen, verschillende games, sociale media en een heleboel andere dingen. Voor al deze toepassingen waren losstaande programma’s nodig die je apart moest installeren. Misschien komt het door het gevoel wat men heeft: een applicatie installeren geeft een gevoel van bezit.

Maar ja, de muziek-CD heeft het al jaren geleden afgelegd tegen opslag op onduidelijke plekken waarbij het ‘hebben’ van muziek al lang niet meer fysiek is, slechts nog als idee in je hoofd. Hopelijk blazen al die app-stores elkaar gewoon op. Einde verhaal. Dan hoeven bijvooreeld kranten zich ook geen zorgen meer te maken over welk aandeel van de abonnementsprijs afgestaan moet worden aan de houders van al die verschillende winkeltjes. Want die winkeltjes zijn niet nodig. Al heel lang niet meer en toch stinken we er steeds weer in.

*doorhalen wat niet van toepassing is

Eerder gepubliceerd op Mobilyz.com