Windows 10? Ubuntu? ChromeOS? Iets anders?

Windows 10? Ubuntu? ChromeOS? Iets anders?

89790
SUSE Linux Enterprise Edition, november 2006. Achtergrond: magneetje zwevend boven supergeleidend materiaal.

Het tl;dr-antwoord is: voor normaal dagelijks gebruik maakt het me geen fluit meer uit. Of toch? Het ene besturingssysteem doet dat iets makkelijker, de ander dat. En wat de een niet zelf heeft, is wel weer te vinden in een programmaatje wat dat dan wel doet.

Voor de volledigheid: mijn eigen computers draaiden op DOS-varianten en later Windows-versies tot en met Windows XP. In 2006 ben ik naar SUSE Linux Enterprise Edition gegaan, World of Warcraft draaide prima via Wine op een toen spiksplinternieuwe Asus-laptop met een mobiele Ati-kaart. De desktop draaide nog even XP meen ik, maar vrij snel kwam daar Ubuntu op, wat ook rap naar de laptop verhuisde. Vanaf dat moment was Ubuntu mij os-of-choice. Als eindgebruiker met goede online zoekskills, dat wel. Tussendoor natuurlijk regelmatig andere os-en gebruikt. Macs bij een paar bedrijven en Windowsmachines idem dito. Dat was voornamelijk Windows 7, al had ik altijd een soort van ruzie met dat systeem. Dat laatste lag misschien meer aan verplichte programmatuur als Word en Outlook. Oh. Outlook. Wie. Hoe kan het dat. Nee, hoe is het mogelijk dat een e-mailprogramma dat zo ontzettend niet functioneert nog overal gebruikt wordt met de bijkomende dramatische Exchange-servers. Maar dat heeft niet zoveel te maken met mij als eindgebruiker.

Onlangs besloot een moederbord er spontaan mee op te houden. Het beestje was al op leeftijd en diende mijn nukken al een jaartje of zeven. Omdat ik vond dat ik in verband met een uit de hand lopende fotografiehobby misschien toch eens aan de slag moest met het Adobe’s Lightroom, moest er dan misschien ook maar een Windows-partitie op de nieuwe computer komen te staan. Dat had wat voeten in aarde. Nog steeds een beetje aangezien “Activate Windows. Go to Settings” nog steeds rechts onderin de hoek prijkt, het is nog niet heel irritant. *

Na wat gepiel, startte ik eigenlijk niet meer op met Windows en zelfs Lightroom was niet zo fantastisch veel fantastischer dan verschillende opensourcelightroomachtigen, waardoor het toch weer snel Ubuntu-only werd. Eigenlijk heeft Lightroom me vooral de opensourceprogramma’s beter leren gebruiken. Dank daarvoor.

Maar aan alle geluk komt een eind. Ik kreeg te maken met een spontane reboot. Nou is het moederbord zo’n overclockersding, wat ik dan ook wel een beetje gedaan heb… en wilde ik weten of het toevallig een geheugenprobleempje was. Maar sinds uefi werkt Memtest86 niet meer. Kut. Gelukkig ben ik wel een beetje een nerd en wilde iets met Memtest86 doen. Dat werkt niet meer sinds uefi, dus ik ging heel eigenwijs toch dingen doen vanuit Ubuntu. Maar ergens kwam ook een waarschuwing langs. Nou ja, even negeren. Dom. Uefi roept nu met een groot rood scherm dat er ‘iets gewijzigd is op een manier die niet had gemogen’ en start dan door naar de Windows-partitie. Omdat er nog geen tijd geweest is dat uit te zoeken, toch maar Windows gebruikt. Eigenlijk wel goed voor zo’n langdurig weigeraar. Ik zeg vaak tegen mensen dat ze iets misschien eens langer moeten gebruiken om te weten hoe iets werkt. Bij mij gold dat voor Windows.

Na een stief weekje Windows gebruiken, blijkt de boel prima te werken. Sommige dingen moet je gewoon maar voor lief nemen, zoals oude apparatuur die niet meer werkt. Stom en idioot, maar goed, bij Ubuntu en dergelijke moet je ook wel eens iets accepteren. Het een werkt fijner of beter in Ubuntu of ChromeOS en het ander weer in Windows.

Wat ik een onprettig gevoel vind geven – nog steeds – is dat ik me niet helemaal veilig voel. Nu zal ik niet snel een of ander raar ding downloaden, maar toch. Ik mis repositories en ik mis de command line die ik, zelfs als niet-programmeur, vaak gebruik. Even snel iets installeren, een sudo-apt-getje. Zooitje foto’s verkleinen, een mogrify-resize-zoveelprocent-actietje. Het onlangs gebruikte files-zoeksysteem in Ubuntu werkt handiger (en lijkt accurater). Sowieso heeft Microsoft wel erg veel opties in de optie-balk van de File Explorer gestopt en hij ‘besluit’ ook dingen voor je al naar gelang je een applicatie een aantal keer gebruikt hebt of een map een aantal keer bekeken hebt. Foei. Niet voor mij denken. En ook screenshots nemen, ja je kunt er programmaatjes voor downloaden in Windows, maar standaard werkt dat gewoon heel erg relaxed in Ubuntu (of eigenlijk alle mij bekende Linux-distro’s). De instellingenmenu’s van Microsofts laatste telg zijn schizofreen weggestopt onder twee type settings-menu’s. Heel raar. Heb ik nou wél iets ingesteld of niet? Gewoon simpel netwerkinstellingen, alles zit dan ineens verstopt achter ‘thuisnetwerken’ ‘privé’ of ‘openbare’ computers en weet ik het wat nog meer. Dat snap ik niet zo goed. Waren vroeger games misschien nog een reden Windows te gebruiken, dat is voor mij geen ding meer: alles wat ik leuk of interessant vind, is via Steam prima te spelen in Ubuntu. Maar aan de andere kant is er voor mijn gevoel ook geen directe reden meer Windows níet te gebruiken omdat het eigenlijk wel doet wat het moet doen. Dat geldt in grote mate ook voor ChromeOS, ik pak regelmatig een Chromebook Pixel op kantoor. Klap hem open, vul mijn Google-accountgegevens in en hop, een werkende computer. Na gebruik zeg ik: wis de hele meuk en de computer in kwestie is weer account-loos.

Dan komen we langzaam aan het eind van het verhaal: doordat het gros van de dingen die ik doe, via de browser gaat, is het helemaal niet meer relevant wat voor OS ik gebruik. Een enkele activiteit vereist nog een losstaand programma dat zo beter gebruik kan maken van alle hardware, maar dat is niet heel vaak meer nodig. Dan wordt de keus ineens veel meer door ideologie geleid en komen we bij de ‘of toch?’ Windows is niet open en ChromeOS ook niet, al leunt het zwaar op Chromium OS, de opensourcevariant van ChromeOS (net zoals de Chrome browser en Chromium-browser). Eigenlijk is om die reden Ubuntu of een andere Linux-variant mijn os-of-choice, al ben ik niet zo puristisch dat ik alleen opensourcesoftware wil gebruiken. Een goede opensourcevideo-editor ben ik bijvoorbeeld nog niet tegengekomen. Lightworks doet het wat dat betreft erg goed: draait op Windows, Mac en Linux. Dat andere processorintensieve ding Lightroom bestaat helaas niet voor Linux, maar oss-alternatief Darktable doet het ook erg prima.

Bottom line is dat ik gewoon Grub 2 moet fixen en zorgen dat uefi niet meer boos op me is.

* Het heeft niet te maken met niet willen betalen voor een OS of voor programmatuur, maar heel andere zaken. Die zijn terug te lezen in de eerste ik-probeer-windows-te-installeren-blogpost.

Google zoekt ineens ‘anders’

Google zoekt ineens ‘anders’

Meer gespecialiseerde zoekopdrachten bij Google komen sinds kort anders uit de verf dan voorheen. Klein leed, niet heel belangrijk. Toch? Wellicht niet helemaal.

Een klein voorbeeld is op z’n plaats. Voor nu.nl schrijf ik zo nu en dan een artikel. Als freelancer moet je natuurlijk bijhouden wat je geschreven hebt, iets wat ik uiteraard keurig doe. Voor de double check gooi ik ook altijd nog even een zoekopdracht door Google heen om te kijken of wat ik factureer daadwerkelijk klopt. De zoekopdracht is simpel:

site:nu.nl "krijn soeteman"

Nog even handmatig de exacte maand instellen en als het goed is rolt er een aantal berichten uit. (Zonder instellen van een datum zie je het verschil praktisch niet, tenzij je weet wat je zou moeten zien!)

Alleen sinds ergens gedurende deze zomervakantie gebeurt dat niet meer.

Your search – site:nu.nl “krijn soeteman” – did not match any documents. Reset search tools

Vreemde zaak. Nieuwsgierig als ik ben ga ik wat proberen. Verschillende zoekopdrachten test ik uit, maar de meesten geven geen sjoege. Nu is mijn naam vrij makkelijk als het om zoeken gaat. Soms kom ik Gerard Soeteman tegen, soms een telg uit een advocatenfamilie met dezelfde achternaam. Ik hoef eigenlijk alleen maar

site:nu.nl soeteman

in te voeren en ik zie probleemloos welke berichten van mij zijn. Gek genoeg werkt het los invoeren zonder aanhalingstekens ook niet niet juist:

site:nu.nl krijn soeteman

Het enige wat goed werkt is dit:

site:nu.nl "nu.nl/krijn soeteman"

(niet hoofdlettergevoelig)

Wellicht komt dit over als klein bier, maar een machine als Google zorgt voor bepaalde resultaten bij een zoekopdracht en het verkrijgen van eenzelfde resultaat is niet meer mogelijk.

Het vreemdst vind ik dat het derde voorbeeld niet dezelfde resultaten geeft als het tweede. Wat zit hierachter? De ‘geavanceerd zoeken’ functie is ook al bijna niet meer vindbaar* en lijkt geïncorporeerd onder ‘zoekhulpmiddelen’. Gek genoeg als je de ene functie ‘aan’ zet, gaat de ander ‘uit’.

Screenshot from 2014-08-20 17:07:39

 

Voor minder triviale zoekopdrachten is het wellicht niet zo belangrijk, helaas moeten we blijkbaar op zoek naar nieuwe manieren van zoekopdrachtinvoermanieren…

 

*Googlen op ‘advanced search’ levert: http://www.google.nl/advanced_search op, dus het is nog te vinden.

Google Drive: één bestand onder meerdere mappen plaatsen

Google Drive: één bestand onder meerdere mappen plaatsen

Google Drive (Docs, Writely) had ooit een geniale functie in het begin: je kon – net als in Gmail – labels toevoegen. De directories (folders, labels, mappen, what’s in a name) functioneerden net als bij het in 2004 gestarte Gmail als universeel bruikbaar.

Dat was heel handig. Alleen ergens verdween die functie. Of beter gezegd: de functie werd verborgen. En vrij goed ook. Er kwam wel iets voor in de plaats wat heel handig is als je heel gestructureerd werk, namelijk Classification & Tagging*. Dat werkt heel goed voor heel gestructureerde omgevingen, maar het gemak van één document in zes verschillende mappen te kunnen onderverdelen met labels is mijns inziens veel makkelijker.

Het werkt nog steeds: CTRL-slepen van het document

Dat klinkt misschien wat gek. In Google Drive kun je een document slepen door gewoon met de standaard LINKERmuisknop te klikken op een document, de muisknop ingedrukt te houden en vervolgens het document in een andere map te gooien. Alleen dan is dat document dus wel uit die ene map verdwenen.

De oplossing ligt niet zo voor de hand, maar door het indrukken van

CTRL-linkermuisknop-slepen-en-laten-vallen

heb je ineens toch hetzelfde document ook in een andere map beschikbaar.

Verder staat de ‘help‘ van Google ook vol met interessante dingen, alleen soms moet je ze van te voren al vast even weten…

* zie ook deze pagina

De Googliaanse knoop…

Enkele weken geleden gaf Google de ene na de andere keynote speech tijden hun IO conferentie. Eén van die speeches ging over Android als besturing voor alles. Android als communicatie-OS tussen alle apparaten in je huis. Van je stereo tot je hometrainer. De ijskast en nog veel meer. Als muziek in mijn oren!

Plaatje: MAA (?)

Vroeger droomde ik al over een apparaatje wat door mij was ontwikkeld en waarmee alles gedaan kon worden wat ik wilde. Het apparaatje op creditcard-formaat kon alles aansturen en ik kon er grootse dingen mee doen. Daarbij had ik wel het besef dat zo’n krachtige computer een gewild object van goede én slechte mensen zou zijn, dus ik had allerhande veiligheidsmaatregelen genomen. Ik was de enige met zo’n ding. Alleen ík wist hoe het te bouwen en niemand zou míj kunnen aanvallen om het dingetje te pakken te krijgen, want tja… het voordeel van apparaatjes die alles kunnen, bescherming is dan geen probleem.

Google heeft Android niet voor zichzelf gehouden en geeft met graagte de inhoud van hun (nog) mobiele OS aan iedereen die er wat mee wil. Bellen met je ijskast? Bouw de mogelijkheid gerust in. Je koffiezetapparaat zelf het internet laten gebruiken om de gewenste maling te krijgen bij elk type luchtvochtigheid? Doe het! Een melding doorkrijgen op je telefoon dat de koffie klaar is, pas de problème! De wereld hoeft niet meer bediend te worden met een afstandsbediening, de wereld om je heen bedient zichzelf, met jouw voorkeuren en jouw instellingen, vanuit jouw eigen geschiedenis waaruit de meest plausibele toekomst wordt voorspeld om zo al vast voorkeuren te bedenken. Voor jou. Alles om je heen in die wereld is aan je onderworpen. Wel via Google trouwens, maar ach…

Het verschil met bijvoorbeeld Apple is dat Google graag alles, dus ook dingen die niet met hun eigen OS werken, willen verbinden met hun ecosysteem. In eerste instantie moet je nog wel een apparaat koppelen met USB waarna de Android-device zelf op zoek gaat naar de benodigde communicatiesoftware, maar het wordt toch steeds duidelijker waar Google naar toe wil. Met nu twee eigen OS-en lijkt het verwarrend te worden. Echter in de speeches bleek ook al de voorkeur voor HTML5 en alles wat daar uit voort moet komen. Wel met je Google-account natuurlijk, maar ach…

Ik leef net als Google in een sprookjeswereld waar geen slechte mensen zijn en waar dieven niet bestaan. Voyeurs zijn er niet en alles wat ik doe is wettelijk, legaal en keurig netjes. Nooit bega ik misstappen of zijn er dingen die ik liever niet had gedaan. Ik drink nooit meer dan twee bier en dat is goed, aangezien mijn ijskast bijhoudt hoeveel bier ik drink. Anders was er al ergens hulp voor me gezocht natuurlijk. De verschillende producten in de ijskast worden keurig uitgegeven op het aantal calorieën. Met regelmaat zit ik op de hometrainer en dan speel ik wel een leuk spelletje via mijn Android-device, waarbij obstakels ontweken worden door sneller of langzamer te fietsen. Omdat via mijn Google-account bekend is hoeveel calorieën ik binnengekregen heb, ‘weet’ de hometrainer hoe lang ik moet fietsen. Daarna stap ik in mijn elektrische auto om 5 kilometer verder weer uit te stappen om een verantwoorde film te gaan kijken. Daar had ik ook met een fiets naar toe gekund, maar dan had ik geen tijd gehad een onschuldig spelletje in de zelfsturende auto te spelen, want op de fiets had ik zo maar calorieën kunnen verbranden zonder dat Google het wist en ik had daarbij op het verkeer moeten letten waarbij ik geen Google-tijd had! Maar ach…

Alleen de laatste keer dat ik buiten kwam, was de wereld niet zo perfect. De laatste keer dat ik te lang in een kroeg hing, nou ja, daar wil ik de calorieën niet van tellen, laat staan de glazen. De laatste keer dat ik een krant doorbladerde stonden er allemaal berichten in waar ik niet blij van wordt. Uit niets wordt duidelijk hoe een bedrijf als Google daarmee omgaat. Hoe al die verschillende dingen aan elkaar gekoppeld zijn. Voor elk persoon wordt een gordiaanse knoop aan verbindingen gemaakt. En natuurlijk niet alleen door Google. Af en toe besef ik me ineens dat we slechts de eerste kleine stapjes in een wereld van zoveel verbindingen gezet hebben. De ‘ik’ in mijn ideale wereld wil dat ook heel graag. Niets liever dan dat. De ‘ik’ in de echte wereld daarentegen… Maar ach.

Zie ook: Google IO Conference Keynote Speech dag 1

Eerder gepubliceerd op Mobilyz.com