Van kat-in-plakjes tot een rondje om de vijver: March for Science in Amsterdam

Van kat-in-plakjes tot een rondje om de vijver: March for Science in Amsterdam

De Amsterdamse March for Science eindigde in een rondje-om-de-Museumpleinvijver, maar dat weerhield de organisatoren en vele vrijwilligers er niet van een feest van de wetenschap neer te zetten. Vlak voor een van ‘s lands bekendste gebouwen en het meest gefotografeerde attribuut van de stad, het Rijksmuseum en het I Amsterdam-logo, mocht de organisatie twee tenten en een podium plaatsen.

De over de hele wereld georganiseerde mars kreeg in korte tijd grote bekendheid, niet in de laatste plaats door het aantreden van Donald Trump als president van de Verenigde Staten en de combinatie met Earth Day. Het Nederlandse initiatief leek vooral binnen de wetenschappelijke community grote populariteit te genieten. Delegaties van verschillende wetenschapsinstituten togen bepakt met spandoeken en borden met allerlei leuzen naar de hoofdstad.

Wetenschapsmarkt

Het officiële startsein voor de mars-die-eigenlijk-een-wetenschapsmarkt-was, werd zaterdagmiddag 22 april om half een gegeven vanaf het podium dat vlak naast het fietspad over het Museumplein stond, met de rug naar de Paulus Potterstraat. In eerste instantie werkte het weer niet erg mee met wat druppels regen en een koude wind, waardoor de paar honderd geïnteresseerden zich in een van de twee witte tenten op het plein verzamelden. Uiteindelijk zouden er een kleine 2000 belangstellenden langskomen volgens de organisatie.

In beide tenten had het publiek de mogelijkheid vragen te stellen over uiteenlopende wetenschappelijke disciplines en mee te doen aan korte workshops of experimenten. Het geheel deed aan als een science center of wetenschapsmuseum-op-locatie.

Dat laatste kwam mede door de opstelling van het stadsbestuur van Amsterdam. Dat wilde geen toestemming verlenen voor een mars door de stad in verband met andere evenementen en de veiligheid. Een andere mars die zich in ieder geval ook op het Museumplein liet zien, was die van de jaarlijkse herdenking van de Armeense Genocide.

Borden en leuzen

Het meest in het oog springende onderdeel van de minimars rond de vijver bestond uit alle borden met leuzen die menigeen niet direct zou begrijpen. Dat hoefde ook niet. Doel van de borden en van de organisatie was natuurlijk het starten van een dialoog met het publiek en eventuele ‘wetenschapsontkenners’, al liepen er niet echt veel verstokte ontkenners van wetenschappelijk onderzoek rond. Uiteraard vond omroep PowNed het nodig om die ene ontkenner en harde schreeuwer te willen interviewen en niet de mensen van Skepsis die er praktisch naast stonden, maar zo gaat dat helaas nog steeds bij de gemiddelde omroep: ‘gekkies zoeken’ is een groot goed.

De vraag hoe om te gaan met mensen die alles ontkennen wat met bepaald onderzoek te maken heeft, zoals vaccinaties, klimaatverandering of gentech, kon niemand goed beantwoorden, tenzij een diepe zucht daaronder valt. Nee, daar is waarschijnlijk weinig aan te doen. Maar het feit dat zo veel wetenschappers en sympathisanten zich op deze wijze uiten, laat hopelijk toch enkele ontkenners zich achter de oren krabben. In Amsterdam zorgde het in ieder geval voor een saamhorige middag tussen over het algemeen gelijkgestemden.

Plakjes kat

En anders zorgden een in plakjes gesneden kat van het Utrechts Universiteitsmuseum, speciale workshops voor kinderen over wetenschap van Mini Professors, ijsjes van het KNAW, telescopen van het Anton Pannekoek-instituut, de verschillende talks op het podium en de kleurrijke, over het algemeen zeer internationale, bezoekers voor een prettige middag.

De uitsmijter van de mars rond de vijver was aardig, maar vermoedelijk weinig impactvol. Mocht de mars in de toekomst weer eens gehouden worden – en we hopen natuurlijk dat dit niet nodig is – dan graag écht een lange mars door de stad.

Plat

Plat

 

Plat.

En groen, althans het gras.

Blauw, de lucht.

Grijs, het asfalt. Met witte lijnen.

Haaks staande windmolens op het horizontale landschap.

Plukjes bomen her en der. Een huis, een boerderij, een schuur.

De Knardijk die noord en zuid scheidt.

Als ongepoetst zilver schitterende kanalen en sloten verdiept in het gewest.

De Flevopolder. Als een onbeschilderd canvas baadt hij in de winterzon. De gewassen zijn nog niet geplant. Het perspectiefraster van wegen doorkruist de velden. Het zomertableau nog onbekend.

Meerkoetenweg
Meerkoetenweg
'De Aardzee', kunstenaar: Piet Slegers
‘De Aardzee’, kunstenaar: Piet Slegers
Vogelweg, over Knardijk
Vogelweg, over Knardijk
Vogelweg
Vogelweg
Coordinaten van Tong van Lucifer: 52.44150000 N - 5.44116667 E
De ‘Tong van Lucifer’, kunstenaar: Rudie van de Wint

Diminished Reality – in Real Time

Slechts een heel klein deel van de mensheid heeft ooit gehoord van Augmented Reality en dan gaan we hier weer verder met Diminished Reality. Ofwel: de kunst van het weghalen, waarbij een van de bekendste toepassingen (bij Tweakers) de Noise Cancelling Headphone zal zijn.

Ruim 2,5 jaar geleden was er het idee van de Eye-Phone en met de komst van Android kregen we Layar. Allemaal heel leuk en ook heel praktisch. De meeste mensen zullen het nog niet gebruiken, maar ik kan niet wachten tot het verwerkt is in een HUD in je (zonne)bril of de ruiten van de trein/auto/vliegtuig.

Aan de andere kant kan men zich voorstellen dat je toevallig een live uitzending aan het maken bent en de regisseur ziet een potloodventer aankomen. Dan zijn er een paar mogelijkheden. Je kunt de uitzending onderbreken (“Ja Pia, we komen zo bij je terug!”). Je kunt doordraaien met het gevaar dat er nog meer leden lid-af worden (“Nou dat Paul de Leeuw dat doet, ok, maar zo maar in het echt neeeee!”) of je kunt er blokjes overheen zetten, maar dat moet dan eerst weer naar Hilversum gecommuniceerd worden en dan ben je al te laat.

Of je doet wat de Technische Universität Ilmenau bedacht heeft, namelijk: realtime weghalen (klik voor groot):

Dit werkt door middel van een image synthesizer waarbij het object beeldje voor beeldje verwijderd wordt (om precies te zijn: 40 ms per beeldje, dus bijna real-time). Eerst omcirkel je wat er weg moet (zoals bij Resynthesizer voor Gimp en Content Aware Fill voor Photoshop) dan gaat de software aan de slag met het volledig onscherp maken van het beeld, haalt het omcirkelde weg (met hier en daar een algoritme ;) ) om dan zonder het gewraakte object de boel weer scherp te maken.

Klinkt leuk, toch? Zien is bij dit soort dingen wel erg belangrijk, vandaar:

Bron: via Engadget

Kleurenfoto’s van het Tsarenrijk

Tussen 1904 en 1916 maakte Sergej Prokoedin-gorski (1863-1944) kleurenfoto’s van het groot Russisch rijk. Indrukwekkend.

Maar naast het feit dat er geen spijkerbroeken te zien zijn bij de mensen op de foto’s en dat er geen asfalt ligt (bijna geen enkele verharde weg), is toch wel dat er geen auto’s op de foto’s staan. Geen enkele auto wel te verstaan…

Sergej Prokoedin-gorski

Zie ook http://www.prokudin-gorsky.ru/

Bron foto: http://www.prokudin-gorsky.ru/