Banaue’s terrassen

Banaue’s terrassen

Het uitzicht op de rijstterrassen* vanuit de Sanafe Lodge is schitterend. Al snel na het ontbijt wordt het tijd om zelf door de Nationale Culturele Schat te struinen. De minstens 2000 jaar oude rijstterrassen in de vallei omspannen zo’n tienduizend vierkante kilometer en worden gevoed door een oud irrigatiesysteem vanuit de regenwouden boven de terrassen.

We gaan op pad met enkele van onze medereizigers, waaronder een Indiër en twee Deensen die ‘on a very tight budget’ reizen. Het doel is via een pad door de rijstvelden terug te lopen naar het hostel van bovenaf. Dat betekent eerst een aantal kilometer omhoog lopen om vervolgens bij een dorpje te komen waar ineens weer veel souvenirs te krijgen zijn en wel geteld één restaurant annex logement is. De ‘toegang’ tot het pad door de rijstterrassen is om precies te zijn hier. Lees verder

Uitzicht vanuit de Sanafe Lodge om kwart voor acht 's ochtends

Van Manilla naar Banaue: rijstvelden

Ontvlucht smoggy Manilla en ga naar het centrum van het eiland Luzon, naar eeuwige rijstvelden en veel groen. De frisse lucht en de grotendeels ecologische rijstterrassen doen de verstofte stedeling snel goed. Je moet er wel eerst een uurtje of tien nachtbus voor uittrekken, maar dat is het waard.

Uitzicht vanuit de Sanafe Lodge om kwart voor acht 's ochtends
Uitzicht vanaf het terras van de Sanafe Lodge om kwart voor acht ‘s ochtends

De bus vertrekt ‘s avonds rond tienen van een klein busstation, Ohayami Trans in het stadsdeel Sampaloc, waar het toilet 5 Pesos kost. De bus zelf kost nog niet eens het honderdvoudige: 400 Pesos verder en we zitten in een ijskoude bus. Met veel te weinig beenruimte uiteraard. Zo’n dertig centimeter langer zijn dan de gemiddelde bewoner, dat is soms niet zo handig. Ik slaap thans vrij aardig.

Rond een uurtje of half zeven de volgende ochtend arriveren we in Banaue. Bij het uitstappen staan er vele Jeepney- en Trike-chauffeurs klaar om je mee te nemen. Ik ben nooit zo goed voorbereid op dat soort dingen en schrik er nog steeds van, zeker zo half slaapdronken. Maar we laten ons overhalen met iemand mee te gaan (“Free sir, also if you don’t want to sleep in hotel, you pay nothing!”). Het blijkt nog waar ook, aangezien het hostel waar de chauffeur ons brengt niet bepaald overstroomt van de gezelligheid besluiten we naar een hotel te gaan wat ons aangeraden was door Filipino’s in Manilla.

Het hostel, de Sanafe Lodge, blijkt het gros van onze westerse medereizigers aan te trekken of ze werden er gedropt door een Jeepney-driver. Dat blijft een beetje onduidelijk. Sommigen duiken voor 200 PHP per persoon op een gedeelde kamer, wij nemen na iets afgedongen te hebben voor 900 PHP een luxe kamer met warme douche en eigen toilet.

Eerst maar eens rustig ontbijten en genieten van het schitterende uitzicht over de rijstterrassen die, ook op de werelderfgoedlijst in tegenstelling tot wat er vaak over gezegd wordt, niet op de werelderfgoedlijst staan (de gemeente Banaue in de provincie Ifugao omvat de twee plekken waar de geroemde terrassen liggen, namelijk in Batad en Bangaan. In het plaatsje Banaue zélf liggen geen werelderfgoedterrassen).

Van Manilla naar Banaue:
Locatie busstation: Ohayami Trans, Lacson Ave. cor. Fajardo St., Sampaloc, Manila (verwarrend: Lacson Ave. heet ook wel M.F. Jocson
Kosten: enkeltje Manilla – Banaue 400 PHP (2013)
Duur: +- 10 uur (het is ijskoud in de bus, je hoeft je geen breuk aan flessen water te sjouwen)

Vervoer in Manilla

Vervoer in Manilla

Manilla, de grote stad. De enorme stad. Helaas niet per se een fijne stad, vooral de constante verkeersopstopping maken de stad minder prettig. In veel steden kun je een metro gebruiken om files te vermijden, maar de ondergrondse in Manilla is niet heel bruikbaar: er is maar één lijn en de metro in of uitkomen is een aardige opgave.

In Metro Manilla, het ‘centrum’, is het voor de vers aangekomen toerist-zonder-kennis eigenlijk niet goed mogelijk openbaar vervoer nuttig te gebruiken. Met openbaar vervoer bedoel ik de Jeepney’s, Trikes en gewone bussen. Voor de Jeepney moet je naast stratenkennis ook nog kennis hebben van de lokale namen van straten zoals die níet op de kaart staan, trikes zijn wel erg onbeschermd tussen al het verkeer en bussen staan ook in de file.

De taxi, die ook net zo hard uren in de file kan staan, is over het algmeen geen slechte optie. De meeste chauffeurs spreken voldoende Engels en anders helpt een opgeschreven straatnaam of aanwijzen op een kaart. Tomtoms hebben ze niet.

De regel is zoals op zoveel plaatsen op deze aardkloot: staat de meter aan of doen ze die aan na vragen? Dan is het meestal goed. Neem ook het liefst een witte, maar kijk wel of niet per ongeluk ergens het woord ‘coupon’ staat. Dan kan de rit wel eens een stuk prijziger uitvallen .

Uiteraard zijn er ingewikkelde tariefsystemen: een gele taxi (‘Airport Taxi’) vanaf het vliegveld is beduidend duurder, maar elke taxi is duurder vanaf het vliegveld. Een gele kost je vanaf de luchthaven waarschijnlijk rond de 400 Pesos en een ‘normale’ witte iets van 180. Een speciaal ‘coupon’ kopen op de luchthaven voordat je buiten komt is niet nodig. Mogelijk levert je hotel ook een luchthaven-service, maar die zijn vaak beduidend prijziger. Je weet wel zeker dat je rechtstreeks naar je hotel gaat.

Waarom iedereen zo graag in de file staat, wordt duidelijk als je met mensen spreekt over het vervoer. Als je zegt een stuk gelopen te hebben, kijkt iedereen je aan alsof je gek bent. Het is inderdaad niet heel koud buiten. Je zou zelfs kunnen gaan zweten, maar ik loop toch liever 10 minuten dan dat ik een half uur tussen allemaal zwetende lichamen in een Jeepney zit of een kwartier in een Trike of ook een half uur in een te koude taxi (waarbij alleen de laatste optie ervoor zorgt dat je iets minder last hebt van de luchtvervuiling).

Short distance transportation in the Philippines

Short distance transportation in the Philippines

The Philippines are known for many things, with their Jeepneys certainly among their most famous figurative marks. But how funny those altered jeeps in vibrant colours and chrome plated ornaments may appear, they are not the easiest way of transportation. Certainly not for a tourist or fist time traveller to the Philippines who just landed in megacity Manila. The basics of the system are very simple and clear, but using it in this congested city…

Trikes in Puerto Princesa, Palawan, Philippines
Trikes in Puerto Princesa, Palawan, Philippines

The other iconic way to move from one place to another is by Tricycle or Trike. A motorbike with a sidecar attached to it. It’s for short travels and a bit more expensive per ride than a jeepney, but it will drop you off at the place you want to go. Usually costs between 10 to 200 Pesos, depending on distance. If you go far, first negotiate a price. Short distances are generally 10 or a bit more.

Using a jeepney as a medium distance bus service (one or two hours or so) between smaller towns is very easy though. All jeepneys have their itinerary written on the side of the vehicle, which is very clear when it goes from town A to town B. As said before, in Manila it is much harder, because the ride goes from a for the traveller unknown street A to unknown street B or C, etc.. (of course, when you live there longer, you might know what streets it will pass!).

Both modes of transportation are quite okay in more rural areas or relatively quiet and not heavily congested towns and cities. For Manila I just don’t know what is the ‘best’ way to get from A to B. Traffic seems not to move between seven in the morning and ten in the evening. One big traffic jam. The annoying thing is that walking in the smoggy environment isn’t very pleasant either.

Uitzicht vanuit de Sanafe Lodge om kwart voor acht 's ochtends

Travel South East Asia: what to bring?

For people coming from countries which are not always warm, packing a bag for hot SE Asia is a hassle. What to pack? Or better: what not to pack? Why is there no decent list? Or at least not one which suits my needs? Because I never jotted one down.

My “rule” for packing is to do it in advance and only pack exactly what you think is essential … and then the next day, take half of what you packed out of your bag! After a few times it’s clear: you need hardly anything ‘over there’, unless you go hiking up in the mountains somewhere. And even then…

Always bring:

  • Your Basic Toiletries, depends on who you are, what you do, etc. For me: glasses and contacts. The rest of the stuff you can easily buy anywhere in Asia, like the top brands contact lens fluids. But you’ll need it anyway, so bring: toothpaste, toothpicks, EARPLUGS, nail clipper, paracetamol, aspirin, loperamide (against diarrhoea), THERMOMETER (always nice to know for sure if you have a slightly elevated temperature or a real fever before you go to a doctor)
  • Mosquito repellent (!) and maybe even a mosquito net (for if you’re not in an air-conditioned room: most hostels supply those nets, albeit not always in the best condition)
  • SUNGLASSES (you can by them everywhere, but never when you need them most)
  • Sunscreen (need I say more? SPF 30 or 50, don’t be fooled by a beach parasol: sun reflects of the water and of the sand!)
  • Underwear (5)
  • Socks (1 ‘regular’ and 1 or 2 footies)
  • Flip-flops (I always forget that I honestly hardly ever use shoes in SE Asia)
  • Light sneakers
  • Shorts (2) Lees verder

Nog geen 5 minuten te laat in Stratford-upon-Avon

Het duurde even, maar uiteindelijk ging de trein toch. Na een treinreis van iets meer dan 51 minuten kom ik met een kleine vertraging aan in het stadje wat geen Amerikaan-in-Europa links laat liggen. Het station is praktisch verlaten op de politie na. Die oefent haar taak uit en neemt een stoute reiziger-zonder-kaartje mee naar een klaarstaande politieauto en de rust is weergekeerd. De paar mensen die uit de trein stappen zie je denken: “Mooi is dat, door die raddraaier hebben we toch nog vertraging. Foei!”

Het station ligt aan een grote bouwput. Ik volg de locals richting het ‘centrum’, dat is ten slotte iets wat je altijd moet doen, locals volgen. Er staan wat oude borden met de mededeling dat er echt méér is in Stratford dan alleen maar Shakespeare. Dat belooft wat. Laat ik die bordjes volgen. Helaas, ze blijken naar nergens te wijzen en zo val ik met mijn neus middenin een kerstmarkt.  De kerstmarkt in S-u-A bestaat in tegenstelling tot die in Birmingham niet uit vreetschuren, maar vooral snuisterijen en duurdere souvenirs. Ik laat mij verder leiden door de bordjes richting Shakespeare’s geboortehuis en voor ik het weet ben ik er al voorbij. Oh hier, dat huis waar een hekje omheen staat. Nou, vakwerk. Check. Naar binnen gaan, nee, geen zin in.

Op wacht zwemmende zwaan
Op wacht zwemmende zwaan

Verder wandelend, blijkt dat het een heel klein stadje is met een uit de kluiten gewassen theater en heel veel B&B’s en hotels. En dan ben je er al weer doorheen. Ergens vlakbij een standbeeld van de grote bard in oostelijke richting vanuit de stad, zit een sluisje. Voor dit kleine waterslot zwemt een zwaan agressief heen en weer. Telkens piept hij met zijn snuit door een open gedeelte van de sluisdeur. Ik loop enigszins omzichtig naar de andere zijde van de sluis. Het dier heeft duidelijk een gevecht gewonnen (of verloren) en zoekt nog steeds naar zijn vijand. Deze heeft in ieder geval de benen genomen. Slechts wat plukjes veren in het lager gelegen water aan de andere kant van de sluisdeur getuigen nog van wat hieraan vooraf ging. Lees verder

Op weg naar de trein met bestemming Stratford-upon-Avon

Naar Shakespeare! Of althans, de geboorteplaats van de beste man. Van Birmingham Moor Street Station 51 minuten in zuidelijke richting naar Stratford-upon-Avon. 51 minuten in een dieseltrein dwars door het mij vrijwel onbekende landschap van de Midlands. Langs kanalen en heuvels, noestige eiken en oude dennen. Ja, ik hou van treinen, ook met de oncomfortabele probleempjes die er soms bij horen.

Direction Pritchatt's Road, I'think...
Direction Pritchatt’s Road, I’think…

Zelf ben ik ook vaak te laat, want nog even die ene mail… Dus in tegenstelling tot mijn plan de trein van half elf te halen, werd het met enige haast die van half twaalf. Snel het station in. Lange rij Japanners voor het loket. Hop, naar de automaat. Klikken op het scherm, iets met toch maar een duurdere retour, dan mag je ook in de spits reizen. Credit card erin. Flop-flop. Mijn kaartjes. Rap door de poortjes en…

Lees verder