Geen fiets in de trein. Eerst besef je niet dat het normaal is, zoiets waarvan je pas merkt dat het een gemis is als het niet meer mag. De fiets in de trein.

Misschien is juist dit het moment te bedenken wat aan het fiets-in-de-trein-systeem beter kan. Het moment van bezinning nu iedereen het openbaar vervoer links laat liggen.

Een voorstel: kom met een fietswagon. Een fietsenstalling op wielen. Na de spits enkele keren per dag via de lange intercitytrajecten tijdens de zomermaanden, zo tussen begin maart en half november.

Het geeft autolozen de mogelijkheid makkelijker verder met de fiets in eigen land te gaan. Of naar Duitsland waar fietswagons in bepaalde gebieden al lang standaard zijn. Vroeger zag je ze ook in de intercity naar Berlijn, geen HSL trouwens, gewoon die boemel. Of België, daar zijn ze ook.

Geef autobezitters de mogelijkheid hun rubber te verwisselen voor staal, de ijzeren weg van het ruimtetechnisch efficiëntere OV.

Critici zullen zeggen dat er een prachtig OV-fietsennetwerk is, dat je je eigen fiets niet nodig hebt. Dat is ook zo! De OV-fiets is ideaal in veel gevallen, voor dat korte, kleine stukje in de stad van een kilometer of wat. Ook is ie nog eens bijna de helft goedkoper dan een fietskaartje voor de fiets-in-de-trein. Maar voor de fietsvakantieganger, fietstoerist, vermoeide toerfietser, door slecht weer overvallen fietser-net-te-ver-van-huis en wat nog meer, is de OV-fiets niet toereikend.

Of gewoon voor de niet-tegenwindfietser, de fietser die het “wind-mee systeem” (sic) gebruikt, beschreven door Bob den Uyl in zijn handleiding voor de rusteloze zwerver ‘Wat fietst daar?

Wat fietst daar? Bob den Uyl, eerste druk, 1970

Met tegenwind fietsen doet volgens Den Uyl zoveel af aan het genot van de toerfietser dat het beter is zo lang mogelijk met de wind mee te fietsen, om dan de trein terug te nemen. De ‘handleiding’ staat overigens vol met meer interessante observaties over ons Nederlandse fietsgedrag, zoals dat we zweren bij een zware gietijzeren fiets in plaats van een lichte toervariant, alsof de Nederlander nog niet doorheeft dat er inmiddels ook lichtere materialen bestaan.

Den Uyl heeft wel een bijzondere hoop, in een tijd waarin het fietsen juist sterk afnam door autobezit, dat voor zijn eigen fietsgenot de rest van de mensen in de auto blijft zitten, anders wordt het te druk op ‘s lands wegen.

Google Cardboard VR Photo’s of unusual places

Google Cardboard VR Photo’s of unusual places

Upped January 30:

… Or better said: places you normally wouldn’t take pictures.

Upped January 16:

In order to get working Cardboard Camera pictures, you should download the original *.vr.jpg-files. Those are not linked from the photo carrousel (because of size and stuf like that) but can be obtained from the links below :-)

They include sound (wind, always wind). Apart from wind, also sounds of piles being drilled into the ground (so the houses don’t subside, you know Amsterdam is build on poles and piles).

Westerdokskade under the bridge (photo 1)
Zandhoek/Zoutkeetsgracht Amsterdam (photo 2)
Meeuwenplas Hooghalen (photo 3)
Amsterdamse Waterleidingduinen (photo 4)
Amsterdam Lelylaan, train station (photo 5)
Amsterdam Noord, Mt. Lincolnweg (photo 6)

From Volkskrantgebouw to Volkshotel

From Volkskrantgebouw to Volkshotel

The Volkshotel in the former building of the Volkskrant, still one of the largest newspapers in The Netherlands, transformed during the past year (and the years before that) into an almost new building.

I’ve been experimenting with many different (old) camera’s the past few years. It turned out I took quite a few pictures before, during and (almost) after the make over of the once modern building since I became a member of Bureau Wibautin the Broedplaats** in the VK-building.

Used cameras: Nexus 4, Polaroid (SX-70 and 600), Kodak Brownie model 2, Agfa Rekord II, Venaret

There’s a big disadvantage using a scanner for Polaroids: the tiny layer of plastic shielding the picture from the outside world is thick enough to make the picture look out of focus or just a bit unsharp..

* Bureau Wibaut, a collective of journalists and other media-producing people
** Broedplaats: artist run initiative, a place where rents are relatively low and creativity is high

HowTo: walk or cycle in Amsterdam*, a tourist guide

HowTo: walk or cycle in Amsterdam*, a tourist guide

The rules of thumb are pretty simple:
  • If you want to cross a street, start walking, but do not change speed or direction. The Dutch cyclist will always try not to hit to avoid you. The cyclist cannot avoid you when you stop at once in the middle of the street because you got scared. Now the trajectory which was formed beforehand in the cyclist’s brain, is wrong and the cyclist may hit you after all.
  • If you look up to admire the beauty of the canal houses, do not fall of the pavement (many do, true!).
  • Do not walk on the road, this is the part of the street which usually contains Dutch clinkers in older cities, including motor traffic (a few cars, a lorry here and there, some scooters and cyclists)
  • You’re a tourist. You know nothing of the Dutch unwritten rules of cycling. Don’t try to act like your Dutch, which means: when Dutchies cycle in the opposite direction on a cycling path (which is not allowed) they do it because they can. When you try to cycle in the opposite direction, you usually don’t do it the right way. And explaining ‘the right way’ is just not possible.
  • Cycling on the pavement is often done by Dutchies, but – apart from the fact that it’s pretty annoying – this is not allowed either. You’ll never learn to do it the ‘right’ way (personally I dislike pavement-bikers very much, unless I do it myself)
  • If you rented an airbnb-like place or stay at a friends house and you’re allowed to use the beaten up Dutch bikes, please add a red flag or something telling Dutch road users you’re a tourist. Remember, you’re in disguise now. Rental bikes say: this is someone who probably hardly ever cycles. Keep distance, maybe ring your bell.
  • You should Not ring the bell. It’s for warning signals only, not a toy (which means: when you’re in a scary situation, ring it!)

From left to middle: pannier, front racks, front basket, child seat,
From left to middle: pannier, front racks, front basket, child seat,

Well, that was quite a list. How to lock your bike and other stuff will probably be explained by your bike rental shop.

Why those ‘rules’? It’s fairly simple. When I cycle through the stunningly beautiful city centre of Amsterdam I cycle pretty fast. I can’t help it. My daily regular cycling schedule to and from the office totals at least 11 kilometres**. Any other one way cycling trip usually adds about 5 km to that amount (so if I go and have a drink in the city, I’ve cycled about 21 km that day). Not only when the Sun is shining or when there is a pretty strong breeze. No, everyday. Sun, rain, snow, cold, warm, dark, light, dusk or dawn. It doesn’t make a difference.

But then, always around: tourists. During the holiday season they are as ubiquitous as the bikes. Hopefully this blog helped you understand how the local cyclist feels and thinks and keep you out of trouble!

Have a pleasant stay!

* Or any other city with many cyclists
** Miles, miles. Please! The US, Birma and Libya use the Imperial System. The rest uses SI (France: Système international d’unités) or International System of Units. OK, one time and one only: 11 km = 6.835 miles.


Coordinaten van Tong van Lucifer: 52.44150000 N - 5.44116667 E

Check out the flat land: the Flevopolder


The Netherlands are flat. Very flat. That flatness is one of the things to experience when you go there. Yes, you’ll see a glimpse when you arrive at Schiphol Airport (AMS) but no, that’s not what it really looks like. Yes, there are regular daily guided tours to the oldest pieces of reclaimed land called polders  just north of Amsterdam, which are very pretty. Beautiful old wooden windmills. Some old steam driven pumping stations and meandering ditches and canals.

Now come and experience flat. The largest polder ever created in this low country is the Flevopolder. It measures 970 square kilometres, divided in two parts. And that’s exactly where you should go: the dike which divides this huge polder in two.

First of all, it’s close to Amsterdam. For most visitors to this small country it would even be close to Maastricht, which is probably the furtherest you can be from this polder. One of the advantages is you can get a marvellous view of the polder by sitting on the train. Just go to Amsterdam Central Station and jump on the direct train to Lelystad. The ride takes only about 45 minutes.

The city of Lelystad was founded in 1967 and was named after the man who engineered the Afsluitdijk, making the reclamation possible in the first place. As a city it is not a very interesting spot (yet?), but when you’re into modern architecture or want to see a replica of a 1628 trading vessel used by the Dutch East India Company it’s worth leaving the Lelystad train station.

Although the train ride is rather beautiful, you may want to rent a car or maybe even a car with a driver (as driving can be an unpleasant experience in Amsterdam when you’re not used to bicycles*). The A1 and A6 motorways (free of bicycles) take you to the polder within twenty minutes. After a while, leave the motorway, get out of the car and look around. You won’t get lost. The total round trip from Amsterdam centre to the centre of Flevoland (the polder’s real name) including some sight seeing, is about 120 kilometres.

But, first things first. When entering the polder, you’ll pass a city called Almere. Its first buildings weren’t erected until early 1976. The city is quite large, according to Dutch standards, but has hardly any cultural hotspots. It has quite an interesting infrastructure because of its separate infrastructure for bikes, cars and buses.

After the last bits of Almere, you’ll pass a few concrete elephants and a bridge. After that, a vast canvas consisting of agricultural land, unfolds. Roads traverse in straight lines through the fields. Here and there a farm and windmills (the modern, electricity generating ones).

As stated before, the polder is divided in two parts: the eastern and the southern part. The dike dividing the two parts is practically in the middle with the motorway running over it.

Coordinaten van Tong van Lucifer: 52.44150000 N - 5.44116667 E
The ‘Tong van Lucifer’, artist: Rudie van de Wint

On this dike you’ll see a piece of art called the ‘Tongue of Lucifer’ which makes an excellent side trip. Just after you spotted the artwork on the dike, there is an exit going right to Lelystad. Get off there. At the end of the exit lane, go right again and take the second to the right (yes, you’re driving back south west after going north east for about twenty minutes). This should be the Meerkoetenweg. At the end of the road you can’t do much more but park the car, get out of the vehicle and walk al the way to the Tongue. Impossible to miss (except for when all the copper would be stolen again, this happened a few years ago). Before you ascent the dike, realise you’ve been driving and now walking on an old sea floor! There used to be between 2,4 and 3 metres of water above your head.

After walking on the dike for a while and when visibility is good, the flat, engineered land will get to you. This asks for more. Jump back in the car, and take the first road to the right, direction N706. At the N706, direction Amsterdam, take another right after about five minutes on the Reigerweg, direction Oostvaardersplassen. The Oostvaardersplassen are an example of what happens to new land when you don’t touch it for a few decades. Dutch people call it ‘wilderness’. You can’t enter the ‘wilderness’, but there are some nice lookouts on the outskirts. A particular nice one sits in the corner of the Reigerweg and Praamweg. Bring binoculars if you can.

Just follow the road. After a few corners, you’ll be on the southern tip of Lelystad. From there you drive back all along the dike separating the IJsselmeer from the Oostvaardersplassen. Viewpoints all over the place.

Before you know it, you’ll be back in Amsterdam but with a different view of the Netherlands and its countryside.

View Larger Map

* Dutch people on bicycles are close to impossible. If you hit one with a car, the car (driver) is always guilty (with a few exceptions).
... niet dat het zoveel uitmaakt. Het gros is al weggespoeld.


“Sinds we plastic scheiden, komt onze gewone vuilniszak bijna niet meer vol!” meldt mijn Amsterdamse buurvrouw vrolijk. Ik constateer hetzelfde. We zijn goed bezig. Heel goed. Die vieze troep moet niet in de grond verdwijnen en al helemaal niet in het water!

Vliegt u even mee naar een willekeurig land in Zuid-Oost Azië (behalve Singapore)? Weinig plasticscheiding. Heel weinig. Vooral plastic weggooien, overal. Dat plastic spoelt met de eerste de beste moeson-achtige regenbui vrolijk via allemaal stroompjes de zee in om vervolgens uw strand te bevuilen. Erg he?

“Het is toch wat, kunnen ze dat strand niet sneller schoonmaken? D’r zijn toch genoeg mensen hier! En ze kosten ook helemaal niks! Grappig he, dat honderd mensen goedkoper zijn dan een machine. Haha! Toch moeten ze echt sneller opruimen. Bah! Hier wil ik niet zwemmen. Koop direct even een flesje water voor me.” foetert de kreeftrode toeriste tegen een evenzo rode man op een Balinees strand.

Best een hoop plastic...
Strand bij Kuta, Bali

Het strand ligt vol met allemaal opzichtige, opengescheurde, felgekleurde, inhoudsloze verpakkingen van bekende merken. Ook veel verweerd plastic en heel veel afgedankte waterflesjes.

De waterflesjes zijn een geval apart. Dat zijn vooral de buitenlanders, zeggen de lokale inwoners. Locals drinken geen water uit kleine flesjes. Die kopen van die grote, hervulbare waterflessen voor bovenop die koelers voor praktisch hetzelfde bedrag als waar de toeristen een flesje voor kopen. Of ze drinken uit de kraan, dat kan ook.

... niet dat het zoveel uitmaakt. Het gros is al weggespoeld.
Uiteindelijk vegen mensen het wel weer bij elkaar…

Maar al die buitenlanders hebben toch geleerd de boel in een vuilniszak te gooien? Ja, alleen die vuilniszak komt hier niet terecht op een goed afgeschermde vuilnisbelt of in een verbrandingsoven… Dat zorgt voor een simpele kringloop: toerist gooit flesje in prullenbak, vuilniszak komt ergens terecht, wordt door dieren opengescheurd en de boel rolt eruit. De rest is makkelijk in te vullen.

Plastic. De hele berg op het strand of die flarden waardoor het zicht tijdens het snorkelen tijdelijk ontnomen wordt. Het is werkelijk overal. En dat is dan nog het goed zichtbare deel. Tijdens duiken valt op hoeveel kleine deeltjes rondzweven in het water, tussen alle mooie koralen en scholen barracuda’s. Vooral veel turquoise en oranje/rode vezels zweven in stilte rond. Dat lijken vezels van landvasten en andere boot-gerelateerde lijnen en touwen van kunststof.

Het vredesbos bij de Gunung Batur ontkomt ook niet aan plastic
Het vredesbos bij de Gunung Batur ontkomt ook niet aan plastic

Zo kan ik nog even doorgaan. Maar wat dan? Hoe lossen we het op? Ís het op te lossen? Is er een toekomst te verzinnen waarin we niet de schone schijn ophouden met onze opgeruimde straatjes? Ik weet het niet en ondanks dat ik graag anders zou willen, lijken de vooruitzichten weinig hoopgevend…

Banaue’s terrassen

Banaue’s terrassen

Het uitzicht op de rijstterrassen* vanuit de Sanafe Lodge is schitterend. Al snel na het ontbijt wordt het tijd om zelf door de Nationale Culturele Schat te struinen. De minstens 2000 jaar oude rijstterrassen in de vallei omspannen zo’n tienduizend vierkante kilometer en worden gevoed door een oud irrigatiesysteem vanuit de regenwouden boven de terrassen.

We gaan op pad met enkele van onze medereizigers, waaronder een Indiër en twee Deensen die ‘on a very tight budget’ reizen. Het doel is via een pad door de rijstvelden terug te lopen naar het hostel van bovenaf. Dat betekent eerst een aantal kilometer omhoog lopen om vervolgens bij een dorpje te komen waar ineens weer veel souvenirs te krijgen zijn en wel geteld één restaurant annex logement is. De ‘toegang’ tot het pad door de rijstterrassen is om precies te zijn hier. Lees verder

Uitzicht vanuit de Sanafe Lodge om kwart voor acht 's ochtends

Van Manilla naar Banaue: rijstvelden

Ontvlucht smoggy Manilla en ga naar het centrum van het eiland Luzon, naar eeuwige rijstvelden en veel groen. De frisse lucht en de grotendeels ecologische rijstterrassen doen de verstofte stedeling snel goed. Je moet er wel eerst een uurtje of tien nachtbus voor uittrekken, maar dat is het waard.

Uitzicht vanuit de Sanafe Lodge om kwart voor acht 's ochtends
Uitzicht vanaf het terras van de Sanafe Lodge om kwart voor acht ‘s ochtends

De bus vertrekt ‘s avonds rond tienen van een klein busstation, Ohayami Trans in het stadsdeel Sampaloc, waar het toilet 5 Pesos kost. De bus zelf kost nog niet eens het honderdvoudige: 400 Pesos verder en we zitten in een ijskoude bus. Met veel te weinig beenruimte uiteraard. Zo’n dertig centimeter langer zijn dan de gemiddelde bewoner, dat is soms niet zo handig. Ik slaap thans vrij aardig.

Rond een uurtje of half zeven de volgende ochtend arriveren we in Banaue. Bij het uitstappen staan er vele Jeepney- en Trike-chauffeurs klaar om je mee te nemen. Ik ben nooit zo goed voorbereid op dat soort dingen en schrik er nog steeds van, zeker zo half slaapdronken. Maar we laten ons overhalen met iemand mee te gaan (“Free sir, also if you don’t want to sleep in hotel, you pay nothing!”). Het blijkt nog waar ook, aangezien het hostel waar de chauffeur ons brengt niet bepaald overstroomt van de gezelligheid besluiten we naar een hotel te gaan wat ons aangeraden was door Filipino’s in Manilla.

Het hostel, de Sanafe Lodge, blijkt het gros van onze westerse medereizigers aan te trekken of ze werden er gedropt door een Jeepney-driver. Dat blijft een beetje onduidelijk. Sommigen duiken voor 200 PHP per persoon op een gedeelde kamer, wij nemen na iets afgedongen te hebben voor 900 PHP een luxe kamer met warme douche en eigen toilet.

Eerst maar eens rustig ontbijten en genieten van het schitterende uitzicht over de rijstterrassen die, ook op de werelderfgoedlijst in tegenstelling tot wat er vaak over gezegd wordt, niet op de werelderfgoedlijst staan (de gemeente Banaue in de provincie Ifugao omvat de twee plekken waar de geroemde terrassen liggen, namelijk in Batad en Bangaan. In het plaatsje Banaue zélf liggen geen werelderfgoedterrassen).

Van Manilla naar Banaue:
Locatie busstation: Ohayami Trans, Lacson Ave. cor. Fajardo St., Sampaloc, Manila (verwarrend: Lacson Ave. heet ook wel M.F. Jocson
Kosten: enkeltje Manilla – Banaue 400 PHP (2013)
Duur: +- 10 uur (het is ijskoud in de bus, je hoeft je geen breuk aan flessen water te sjouwen)