From Volkskrantgebouw to Volkshotel

From Volkskrantgebouw to Volkshotel

The Volkshotel in the former building of the Volkskrant, still one of the largest newspapers in The Netherlands, transformed during the past year (and the years before that) into an almost new building.

I’ve been experimenting with many different (old) camera’s the past few years. It turned out I took quite a few pictures before, during and (almost) after the make over of the once modern building since I became a member of Bureau Wibautin the Broedplaats** in the VK-building.

Used cameras: Nexus 4, Polaroid (SX-70 and 600), Kodak Brownie model 2, Agfa Rekord II, Venaret

There’s a big disadvantage using a scanner for Polaroids: the tiny layer of plastic shielding the picture from the outside world is thick enough to make the picture look out of focus or just a bit unsharp..

* Bureau Wibaut, a collective of journalists and other media-producing people
** Broedplaats: artist run initiative, a place where rents are relatively low and creativity is high

Wildplasser, plassende man

De Wildplasser

Al enkele jaren valt ie me af en toe op: de wildplasser. Alleen staat ie daar, aan de rand van de atletiekvelden van Sportpark de Schinkel:

Wildplasser, plassende man
De Wildplasser, Erik Kessels, 2011

Een bordje staat er ook al niet bij, het blijft dus gissen waarom die man daar zo staat te pissen…

Het blijkt een kunstproject van de voetbalclub ASV Arsenal en SKOR | Stichting Kunst en Openbare Ruimte.


View Larger Map

Foto: Krijn Soeteman
Datum: Waarschijnlijk rond maart 2013 (ontwikkeld maart 2014)
Camera: Kodak Brownie No. 2 Hawkeye model B

Creative Commons-Licentie

Pand op de hoek

Pand op de hoek

image

Dit pand waar sinds 1985 een van de grootste Amsterdamse boekhandels huist, moet nodig een opknapbeurt krijgen. Om te beginnen de ramen en kozijnen. Wat er ook inkomt, de meesten hopen op ‘iets met boeken’, kunststof kozijnen met spiegelglas zijn nooit mooi geweest. Hierdoor stoot het eerder bezoekers af dan dat het mensen aantrekt. Zeker mensen die niet bekend zijn met de inhoud. Zeer spijtig.

Voorstel: ‘iets met boeken’ heeft tegenwoordig waarschijnlijk ook ‘iets met horeca’ nodig. Herstel de oude luister door de kozijnen en ramen te vervangen en maak ‘iets met horeca’ op de derde en vierde verdieping, aan het raam. Alles wat met boeken te maken heeft, heeft geen daglicht nodig, dus plaats dat in het deel zonder uitzicht (niet per se zonder daglicht).

Een schitterend uitzicht op de Herengracht en de Leidsestraat vanaf de vierde verdieping. Dat deel wordt nu (voor zover mij bekend) gebruikt voor kantoren en opslag. Daar valt heel wat uit te halen. Het hoeft zelfs helemaal niet allemaal horeca te zijn. Je kunt er nissen creëren waar mensen een boek kunnen lezen. Je kunt consoles neerzetten waarmee de knieperds of de praktische mens een scan kan maken van een streepjescode om zo direct de elektronische versie van het boek te kopen.. Nou ja, noem maar op.

Laten we hopen dat er niet nummer honderdmiljoen van een of andere bekende, saaie keten in komt. Slechts de toekomst en een zak met geld kunnen dat bepalen…

Edit: op 18 maart 2014 werden verscheidene Polare-winkels door Novamedia overgenomen. De winkels gaan weer onder de oude namen verder, in Amsterdam wordt Polare dus weer Scheltema.

Coordinaten van Tong van Lucifer: 52.44150000 N - 5.44116667 E

Check out the flat land: the Flevopolder

Meerkoetenweg
Meerkoetenweg

The Netherlands are flat. Very flat. That flatness is one of the things to experience when you go there. Yes, you’ll see a glimpse when you arrive at Schiphol Airport (AMS) but no, that’s not what it really looks like. Yes, there are regular daily guided tours to the oldest pieces of reclaimed land called polders  just north of Amsterdam, which are very pretty. Beautiful old wooden windmills. Some old steam driven pumping stations and meandering ditches and canals.

Now come and experience flat. The largest polder ever created in this low country is the Flevopolder. It measures 970 square kilometres, divided in two parts. And that’s exactly where you should go: the dike which divides this huge polder in two.

First of all, it’s close to Amsterdam. For most visitors to this small country it would even be close to Maastricht, which is probably the furtherest you can be from this polder. One of the advantages is you can get a marvellous view of the polder by sitting on the train. Just go to Amsterdam Central Station and jump on the direct train to Lelystad. The ride takes only about 45 minutes.

The city of Lelystad was founded in 1967 and was named after the man who engineered the Afsluitdijk, making the reclamation possible in the first place. As a city it is not a very interesting spot (yet?), but when you’re into modern architecture or want to see a replica of a 1628 trading vessel used by the Dutch East India Company it’s worth leaving the Lelystad train station.

Although the train ride is rather beautiful, you may want to rent a car or maybe even a car with a driver (as driving can be an unpleasant experience in Amsterdam when you’re not used to bicycles*). The A1 and A6 motorways (free of bicycles) take you to the polder within twenty minutes. After a while, leave the motorway, get out of the car and look around. You won’t get lost. The total round trip from Amsterdam centre to the centre of Flevoland (the polder’s real name) including some sight seeing, is about 120 kilometres.

But, first things first. When entering the polder, you’ll pass a city called Almere. Its first buildings weren’t erected until early 1976. The city is quite large, according to Dutch standards, but has hardly any cultural hotspots. It has quite an interesting infrastructure because of its separate infrastructure for bikes, cars and buses.

After the last bits of Almere, you’ll pass a few concrete elephants and a bridge. After that, a vast canvas consisting of agricultural land, unfolds. Roads traverse in straight lines through the fields. Here and there a farm and windmills (the modern, electricity generating ones).

As stated before, the polder is divided in two parts: the eastern and the southern part. The dike dividing the two parts is practically in the middle with the motorway running over it.

Coordinaten van Tong van Lucifer: 52.44150000 N - 5.44116667 E
The ‘Tong van Lucifer’, artist: Rudie van de Wint

On this dike you’ll see a piece of art called the ‘Tongue of Lucifer’ which makes an excellent side trip. Just after you spotted the artwork on the dike, there is an exit going right to Lelystad. Get off there. At the end of the exit lane, go right again and take the second to the right (yes, you’re driving back south west after going north east for about twenty minutes). This should be the Meerkoetenweg. At the end of the road you can’t do much more but park the car, get out of the vehicle and walk al the way to the Tongue. Impossible to miss (except for when all the copper would be stolen again, this happened a few years ago). Before you ascent the dike, realise you’ve been driving and now walking on an old sea floor! There used to be between 2,4 and 3 metres of water above your head.

After walking on the dike for a while and when visibility is good, the flat, engineered land will get to you. This asks for more. Jump back in the car, and take the first road to the right, direction N706. At the N706, direction Amsterdam, take another right after about five minutes on the Reigerweg, direction Oostvaardersplassen. The Oostvaardersplassen are an example of what happens to new land when you don’t touch it for a few decades. Dutch people call it ‘wilderness’. You can’t enter the ‘wilderness’, but there are some nice lookouts on the outskirts. A particular nice one sits in the corner of the Reigerweg and Praamweg. Bring binoculars if you can.

Just follow the road. After a few corners, you’ll be on the southern tip of Lelystad. From there you drive back all along the dike separating the IJsselmeer from the Oostvaardersplassen. Viewpoints all over the place.

Before you know it, you’ll be back in Amsterdam but with a different view of the Netherlands and its countryside.


View Larger Map

* Dutch people on bicycles are close to impossible. If you hit one with a car, the car (driver) is always guilty (with a few exceptions).
... niet dat het zoveel uitmaakt. Het gros is al weggespoeld.

Plastic

“Sinds we plastic scheiden, komt onze gewone vuilniszak bijna niet meer vol!” meldt mijn Amsterdamse buurvrouw vrolijk. Ik constateer hetzelfde. We zijn goed bezig. Heel goed. Die vieze troep moet niet in de grond verdwijnen en al helemaal niet in het water!

Vliegt u even mee naar een willekeurig land in Zuid-Oost Azië (behalve Singapore)? Weinig plasticscheiding. Heel weinig. Vooral plastic weggooien, overal. Dat plastic spoelt met de eerste de beste moeson-achtige regenbui vrolijk via allemaal stroompjes de zee in om vervolgens uw strand te bevuilen. Erg he?

“Het is toch wat, kunnen ze dat strand niet sneller schoonmaken? D’r zijn toch genoeg mensen hier! En ze kosten ook helemaal niks! Grappig he, dat honderd mensen goedkoper zijn dan een machine. Haha! Toch moeten ze echt sneller opruimen. Bah! Hier wil ik niet zwemmen. Koop direct even een flesje water voor me.” foetert de kreeftrode toeriste tegen een evenzo rode man op een Balinees strand.

Best een hoop plastic...
Strand bij Kuta, Bali

Het strand ligt vol met allemaal opzichtige, opengescheurde, felgekleurde, inhoudsloze verpakkingen van bekende merken. Ook veel verweerd plastic en heel veel afgedankte waterflesjes.

De waterflesjes zijn een geval apart. Dat zijn vooral de buitenlanders, zeggen de lokale inwoners. Locals drinken geen water uit kleine flesjes. Die kopen van die grote, hervulbare waterflessen voor bovenop die koelers voor praktisch hetzelfde bedrag als waar de toeristen een flesje voor kopen. Of ze drinken uit de kraan, dat kan ook.

... niet dat het zoveel uitmaakt. Het gros is al weggespoeld.
Uiteindelijk vegen mensen het wel weer bij elkaar…

Maar al die buitenlanders hebben toch geleerd de boel in een vuilniszak te gooien? Ja, alleen die vuilniszak komt hier niet terecht op een goed afgeschermde vuilnisbelt of in een verbrandingsoven… Dat zorgt voor een simpele kringloop: toerist gooit flesje in prullenbak, vuilniszak komt ergens terecht, wordt door dieren opengescheurd en de boel rolt eruit. De rest is makkelijk in te vullen.

Plastic. De hele berg op het strand of die flarden waardoor het zicht tijdens het snorkelen tijdelijk ontnomen wordt. Het is werkelijk overal. En dat is dan nog het goed zichtbare deel. Tijdens duiken valt op hoeveel kleine deeltjes rondzweven in het water, tussen alle mooie koralen en scholen barracuda’s. Vooral veel turquoise en oranje/rode vezels zweven in stilte rond. Dat lijken vezels van landvasten en andere boot-gerelateerde lijnen en touwen van kunststof.

Het vredesbos bij de Gunung Batur ontkomt ook niet aan plastic
Het vredesbos bij de Gunung Batur ontkomt ook niet aan plastic

Zo kan ik nog even doorgaan. Maar wat dan? Hoe lossen we het op? Ís het op te lossen? Is er een toekomst te verzinnen waarin we niet de schone schijn ophouden met onze opgeruimde straatjes? Ik weet het niet en ondanks dat ik graag anders zou willen, lijken de vooruitzichten weinig hoopgevend…