Stations en vertragingen

Is vertraging per definitie heel vervelend? Soms valt het best mee als je wat speling hebt. Vaak kan ik best mijn ding doen op mijn netbookje waar dan ook in het land. Zo ook een vertraging hedenochtend. Een storing. Deze was al bekend en ik dacht: ach, ik wissel dan in Hilversum even van trein, neem daar de eerstvolgende en dan hoef ik in Amersfoort niet over te stappen, waarna ik rechtstreeks naar Groningen kan. Helaas, ergens kwam er een nieuwe kink in de kabel en dat plannetje werd gedwarsboomd.
Hilverdorp. Heerlijk..
Eigenlijk wilde ik er niet heel chagrijnig van worden, want dat is alleen maar vermoeiend. Alleen, station Hilversum. Je kunt daar nergens zitten, behalve op de wachtbankjes op de perrons zelf. Er zijn in de stationshal enkele uitbaters aanwezig die prijzige koffie en broodjes serveren, maar dat wil niet zeggen dat er plaatsen om te zitten zijn. Er is nog een of ander burger ‘restaurant’ waar skai-lederen krukken staan, maar zitten… Nog steeds niet echt verleidelijk. Op zich had ik naar een etablissement in de buurt kunnen stiefelen, ware het niet dat er niet veel in de buurt van het Hilversumse station is, laat staan dat er iets in Nederland open is voor 9 uur ’s ochtends.

Dat zette me aan het denken: is Amersfoort een station waar praktische, maar fijne bankjes en tafeltjes staan waar de wachtende reiziger langer dan een kwartier prettig kan vertoeven, misschien zelfs wel met eigen meegebrachte etenswaren? Neen, helaas daar ook niet. Ik kon me eigenlijk geen enkel modern station voor de geest halen waar je prettig kunt zitten. In enkele van de in de afgelopen tien jaar gerenoveerde stations bevinden zich mooie, fijne ruimtes waar voorheen de derde klasse (staand), de tweede of de eerste klasse (zittend) kon wachten op treinen die toentertijd niet zo frequent kwamen als tegenwoordig. Alleen zijn deze ruimtes het domein geworden van te dure boterhambesmeerders, waardoor het verboden is eigen meegebracht voedsel verorberen of de dorst met eigen drinken te lessen.

Is de ruimte zo kostbaar geworden dat er vrijwel nergens meer openbare ruimte te vinden is waar men kan vertoeven zonder dat men zich over moet geven aan consumeren van uitgestalde producten? Op vliegvelden, waar lang wachten de regel is, lijkt er wel voldoende ruimte gereserveerd te zijn voor lang wachten en normaal zitten zonder dat met verplicht wordt tot het afnemen van bepaalde producten. Niet dat je daar niet toe verleid wordt, maar dat is een ander verhaal.

Zeker met de huidige verbindingsmogelijkheden zouden vertragingen of andere wachtmomenten probleemloos omgezet moeten kunnen worden in productieve momenten of (ook niet onbelangrijk) gewoon even rust. Gek genoeg lijkt dit onmogelijk gemaakt te worden door allerhande ‘planners’ die de wereld ervan proberen te weerhouden ooit zomaar te kunnen gaan zitten en zonder restricties je thermoskan koffie op een tafel te zetten.

Stinkende krochten

Onlangs werd het 22 graden Celsius buiten, namelijk afgelopen weekend (2 april 2011). Het Vondelpark stroomde over van de mensen die allemaal vrijelijk hun waar achterlieten voor de schoonmakers. Roodverbrande gezichten waren het gevolg en menigeen zal de zaterdagavond vroeger naar bed zijn gegaan dan normaal omdat de combinatie zon, niet eten en stiekem van de witte wijn lurken een bepaald effect op het gemoed hebben.

Dat velen ineens besluiten snel het melkwit van de huid weg te branden, geeft anderen weer de zogenaamde lentekriebels. Deuren en ramen worden opengezet en de was vindt voor het eerst weer de weg naar buiten om knisperend hard te worden. Weinig momenten zijn zo fijn als het liggen onder een vers, door de frisse lentebries gesteven laken.

Na een dergelijke exercitie van de lakens in de buitenlucht ruiken ze ook heerlijk. Of in ieder geval anders. Tja, geuren. Stofjes die de binnenzijde van je neus beroeren. Ook wij met onze inferieure neusjes hebben een geurenassociatiegeheugen waar je u tegen kunt zeggen. Dat van mij is in vergelijking tot velen nog krachtiger ontwikkeld. Ach, iedereen heeft zo z n ding he. Het is alleen niet altijd even prettig.

Ik zat fijn op mijn balkon op deze niet onaardige dag. Af en toe kreeg ik echter een zweem van een bepaalde geur in mijn neus. Een lucht die ik ken van vroeger, de tijd dat ik bij vriendjes speelde waar de ouders iets andere voedingsgewoonten hadden dan de mijne. De vader veelal aan de zware shag en moeder aan de sherry. Meubels van zwaar eiken met lederen bekleding en bruine plavuizen. Ook begin jaren 90 al hevig gedateerd.

De geur van oudbakken frituurvet, verschraald bier en algehele onfrisheid werd blijkbaar af en toe door de lichte bries richting mij op het balkon geblazen. Het meest verbazingwekkende voor mij is dat er blijkbaar mensen zijn die nooit, maar dan ook nooit een deur openzetten bij een buitentemperatuur lager dan een graadje of 20…

smelly church stuff...
(foto: Eye of the Tiber (?) )

Sommige mensen denken dat een beetje wierook verlossing biedt…

Metalen [insert name here] in de trein

Eenieder die wel eens in opgeknapte Koploper-treinen zit zal het niet zijn ontgaan. Aan de voorliggende rugleuning bij een tweezitsplaats zit een tafeltje. Bij het neerklappen van het tafeltje blijkt er een metalen beugel te zitten tussen de rugleuning en het tafeltje. Waar is dat ding toch voor?

Treinbeugel tussen tafel en stoel
Treinbeugel tussen tafel en stoel

Momenteel heb ik enkele mogelijkheden bedacht. De meest logische is natuurlijk om een mok met drank van keuze tussen te zetten zodat bij een onverwachte beweging van de trein de beker niet aan de wandel zal gaan of de kleding zal bevuilen.

De naamloze beugel houdt een mok tegen
Een koffiemok (waar eigenlijk alles in kan) veilig weggezet

Later bedacht ik me dat je er prima een boek onder kunt klemmen en zo niet je handen nodig hebt om de pagina’s plat te houden.

Boek onder beugel, WF Hermans, Een heilige van de horlogerie
Boek onder Beugel

Nog veel later bedacht ik me dat je er zo’n Kensington-slot probleemloos aan vast kunt maken om de laptop of iets anders met zo’n aansluiting veilig te stellen tijdens de mogelijke toiletgang als het de eenzame reiziger betreft.

U ziet: de Kensington-sleuf en ethernetaansluiting van mijn Asus Eee 901 met 4/16 GB ssd @ Jolicloud (OS)
Kensingtonsleuf en linksachter de beugel…

Of men kan de hond er aan vastmaken en zelf snel de trein verlaten. Ditzelfde zou met een kind kunnen gebeuren natuurlijk. Het is natuurlijk goed mogelijk dat er een andere, meer unieke reden voor het bestaan van deze beugels bedacht is en zo zouden ze dan ook genoemd moeten worden. Ik ben erg benieuwd naar de werkelijke naam.