Stinkende krochten

Onlangs werd het 22 graden Celsius buiten, namelijk afgelopen weekend (2 april 2011). Het Vondelpark stroomde over van de mensen die allemaal vrijelijk hun waar achterlieten voor de schoonmakers. Roodverbrande gezichten waren het gevolg en menigeen zal de zaterdagavond vroeger naar bed zijn gegaan dan normaal omdat de combinatie zon, niet eten en stiekem van de witte wijn lurken een bepaald effect op het gemoed hebben.

Dat velen ineens besluiten snel het melkwit van de huid weg te branden, geeft anderen weer de zogenaamde lentekriebels. Deuren en ramen worden opengezet en de was vindt voor het eerst weer de weg naar buiten om knisperend hard te worden. Weinig momenten zijn zo fijn als het liggen onder een vers, door de frisse lentebries gesteven laken.

Na een dergelijke exercitie van de lakens in de buitenlucht ruiken ze ook heerlijk. Of in ieder geval anders. Tja, geuren. Stofjes die de binnenzijde van je neus beroeren. Ook wij met onze inferieure neusjes hebben een geurenassociatiegeheugen waar je u tegen kunt zeggen. Dat van mij is in vergelijking tot velen nog krachtiger ontwikkeld. Ach, iedereen heeft zo z n ding he. Het is alleen niet altijd even prettig.

Ik zat fijn op mijn balkon op deze niet onaardige dag. Af en toe kreeg ik echter een zweem van een bepaalde geur in mijn neus. Een lucht die ik ken van vroeger, de tijd dat ik bij vriendjes speelde waar de ouders iets andere voedingsgewoonten hadden dan de mijne. De vader veelal aan de zware shag en moeder aan de sherry. Meubels van zwaar eiken met lederen bekleding en bruine plavuizen. Ook begin jaren 90 al hevig gedateerd.

De geur van oudbakken frituurvet, verschraald bier en algehele onfrisheid werd blijkbaar af en toe door de lichte bries richting mij op het balkon geblazen. Het meest verbazingwekkende voor mij is dat er blijkbaar mensen zijn die nooit, maar dan ook nooit een deur openzetten bij een buitentemperatuur lager dan een graadje of 20…

smelly church stuff...
(foto: Eye of the Tiber (?) )

Sommige mensen denken dat een beetje wierook verlossing biedt…

Metalen [insert name here] in de trein

Eenieder die wel eens in opgeknapte Koploper-treinen zit zal het niet zijn ontgaan. Aan de voorliggende rugleuning bij een tweezitsplaats zit een tafeltje. Bij het neerklappen van het tafeltje blijkt er een metalen beugel te zitten tussen de rugleuning en het tafeltje. Waar is dat ding toch voor?

Treinbeugel tussen tafel en stoel
Treinbeugel tussen tafel en stoel

Momenteel heb ik enkele mogelijkheden bedacht. De meest logische is natuurlijk om een mok met drank van keuze tussen te zetten zodat bij een onverwachte beweging van de trein de beker niet aan de wandel zal gaan of de kleding zal bevuilen.

De naamloze beugel houdt een mok tegen
Een koffiemok (waar eigenlijk alles in kan) veilig weggezet

Later bedacht ik me dat je er prima een boek onder kunt klemmen en zo niet je handen nodig hebt om de pagina’s plat te houden.

Boek onder beugel, WF Hermans, Een heilige van de horlogerie
Boek onder Beugel

Nog veel later bedacht ik me dat je er zo’n Kensington-slot probleemloos aan vast kunt maken om de laptop of iets anders met zo’n aansluiting veilig te stellen tijdens de mogelijke toiletgang als het de eenzame reiziger betreft.

U ziet: de Kensington-sleuf en ethernetaansluiting van mijn Asus Eee 901 met 4/16 GB ssd @ Jolicloud (OS)
Kensingtonsleuf en linksachter de beugel…

Of men kan de hond er aan vastmaken en zelf snel de trein verlaten. Ditzelfde zou met een kind kunnen gebeuren natuurlijk. Het is natuurlijk goed mogelijk dat er een andere, meer unieke reden voor het bestaan van deze beugels bedacht is en zo zouden ze dan ook genoemd moeten worden. Ik ben erg benieuwd naar de werkelijke naam.