Uit de toon: een paal met bord

Uit de toon: een paal met bord

Brug 415 over het Zuider Amstelkanaal in de Parnassusweg met haar mooie bruggenhoofden. Gehouwen door Hildo Krop begin jaren ’40 van de twintigste eeuw. Aan de ene kant de ‘Muze’ en aan de overzijde ‘Ode aan Berlage’ met drie kunstenaars die in de jaren ’30 overleden. Richard Roland Holst met palet en penseel, Mendes da Costa met hamer en beitel en Berlage met driehoek en tekenliniaal. Het hele gebied richting stad straalt een een soort berustende allure uit. Beetje saai misschien.

Maar nu niet meer! Er staat een houten paaltje met een bordje. Het valt gezellig uit de toon. Het is bedoeld om in een park te staan, maar nu is het even de weg kwijt. Het is voor van die mensen die een rondje rennen om ‘de conditie erin te houden’. Het is met de beste bedoelingen. Echt. Rode stippen op de betonnen vierkante straattegels leiden ernaartoe. Om de zoveel meter een stip. Anders raak je de weg kwijt. Of weet je niet zeker meer of je wel precies tien kilometer gerend hebt. Hier moet de renner naar rechts als je ‘met de klok meerent’. Of naar links voor de tegendraadsen. Het bordje toont de route door het zuidelijk Amsterdam. Moeilijk is de route niet: volg de Zuider Amstel, ga met de klok mee vier keer écht naar rechts en op den duur ben je weer waar je begon. Zo gaat dat met rondjes die niet over een cirkelvormig circuit gaan.

Toch moest voorkomen worden dat er iets mis kan gaan. Daar was dus een bordje voor nodig vond iemand. Of een commissie, dat is waarschijnlijker. Een uitleg erbij over hoe je dat rondje moet rennen. Iemand kan toch overal willen beginnen? Niks aan de hand? Wel hier. Op deze plek. Hier is het gek. Waarom nou zo’n bordje. Waarom niet een die wel in dat fragiele straatbeeld past dat moet opboksen tegen wat er aanpalend aan de Parnassusweg richting het zuiden ligt. Er kan best een bordje staan om mensen te helpen hoe de extra belasting op de kniegewrichten richting te geven, al rennen al die types met smartphone en tracking-app. Maar de keuze is op z’n zachtst gezegd ‘apart’.

En ja, er staat nog iets naast. Een prullenbak. Vol. Of het handig is prullenbakken te plaatsen en of deze hier per ongeluk ook niet uit de toon valt, daar valt over te praten. Ondanks alles toch minder dan de nieuwe houten richtinggever.

6481723019_004c450dfb_o
Die aan de andere zijde, de Ode aan Berlage

Headers #8

Headers #8

Header #8
Header #8
Jaagpad under Ringweg A10 Amsterdam
Jaagpad under Ringweg A10 Amsterdam

Foto: Krijn Soeteman
Date: March 2014
Camera: Kodak Brownie Hawkeye model 2

I used this header for the site for approximately seven months, until November 4, 2014.

The Brownie has some lens distortions which I like. It’s also hardly possible to know exactly what you shoot, so there’s quite a large error margin. Apparently I left the camera for a long time before I shot this photo, as it’s quite dusty. I always turn the wheel so the next photo can be taken immediately (and so you know you’re not shooting over another pic). This means that when you leave it for a while, dust will aggregate on the film. Hence: dust!


View Larger Map

From Volkskrantgebouw to Volkshotel

From Volkskrantgebouw to Volkshotel

The Volkshotel in the former building of the Volkskrant, still one of the largest newspapers in The Netherlands, transformed during the past year (and the years before that) into an almost new building.

I’ve been experimenting with many different (old) camera’s the past few years. It turned out I took quite a few pictures before, during and (almost) after the make over of the once modern building since I became a member of Bureau Wibautin the Broedplaats** in the VK-building.

Used cameras: Nexus 4, Polaroid (SX-70 and 600), Kodak Brownie model 2, Agfa Rekord II, Venaret

There’s a big disadvantage using a scanner for Polaroids: the tiny layer of plastic shielding the picture from the outside world is thick enough to make the picture look out of focus or just a bit unsharp..

* Bureau Wibaut, a collective of journalists and other media-producing people
** Broedplaats: artist run initiative, a place where rents are relatively low and creativity is high

HowTo: walk or cycle in Amsterdam*, a tourist guide

HowTo: walk or cycle in Amsterdam*, a tourist guide

The rules of thumb are pretty simple:
Walk
  • If you want to cross a street, start walking, but do not change speed or direction. The Dutch cyclist will always try not to hit to avoid you. The cyclist cannot avoid you when you stop at once in the middle of the street because you got scared. Now the trajectory which was formed beforehand in the cyclist’s brain, is wrong and the cyclist may hit you after all.
  • If you look up to admire the beauty of the canal houses, do not fall of the pavement (many do, true!).
  • Do not walk on the road, this is the part of the street which usually contains Dutch clinkers in older cities, including motor traffic (a few cars, a lorry here and there, some scooters and cyclists)
Cycle
  • You’re a tourist. You know nothing of the Dutch unwritten rules of cycling. Don’t try to act like your Dutch, which means: when Dutchies cycle in the opposite direction on a cycling path (which is not allowed) they do it because they can. When you try to cycle in the opposite direction, you usually don’t do it the right way. And explaining ‘the right way’ is just not possible.
  • Cycling on the pavement is often done by Dutchies, but – apart from the fact that it’s pretty annoying – this is not allowed either. You’ll never learn to do it the ‘right’ way (personally I dislike pavement-bikers very much, unless I do it myself)
  • If you rented an airbnb-like place or stay at a friends house and you’re allowed to use the beaten up Dutch bikes, please add a red flag or something telling Dutch road users you’re a tourist. Remember, you’re in disguise now. Rental bikes say: this is someone who probably hardly ever cycles. Keep distance, maybe ring your bell.
  • You should Not ring the bell. It’s for warning signals only, not a toy (which means: when you’re in a scary situation, ring it!)
From left to middle: pannier, front racks, front basket, child seat,
From left to middle: pannier, front racks, front basket, child seat,

Well, that was quite a list. How to lock your bike and other stuff will probably be explained by your bike rental shop.

Why those ‘rules’? It’s fairly simple. When I cycle through the stunningly beautiful city centre of Amsterdam I cycle pretty fast. I can’t help it. My daily regular cycling schedule to and from the office totals at least 11 kilometres**. Any other one way cycling trip usually adds about 5 km to that amount (so if I go and have a drink in the city, I’ve cycled about 21 km that day). Not only when the Sun is shining or when there is a pretty strong breeze. No, everyday. Sun, rain, snow, cold, warm, dark, light, dusk or dawn. It doesn’t make a difference.

But then, always around: tourists. During the holiday season they are as ubiquitous as the bikes. Hopefully this blog helped you understand how the local cyclist feels and thinks and keep you out of trouble!

Have a pleasant stay!

* Or any other city with many cyclists
** Miles, miles. Please! The US, Birma and Libya use the Imperial System. The rest uses SI (France: Système international d’unités) or International System of Units. OK, one time and one only: 11 km = 6.835 miles.

 

Ruimte in de fietsenstalling door minder fietskratten

Peak Fietskrat

Of de fixie als openbareruimteredder

Spatbordloos en soms zelfs remloos (dan zijn het ineens doortrappers of ‘fixies’) racen hipster-achtige typetjes samen met de kidults (oudere-jongere variant van de hipster) met net iets te hoge snelheid door de stad. Op hun rug een tas van één of ander in vergetelheid geraakt rugzakmerk.

Daar word ik blij van. Erg blij zelfs. Al zorgt de hipster-achtige vaak vanuit een verkeerde nostalgie voor de terugkomst van onzinnige gebruiksvoorwerpen, dit fietskratloze vervoermiddel is daar zeker niet één van.

Het fietskrat, ruimtevreter in elk fietsenrek (‘Dan moeten ze maar grotere fietsenrekken bouwen!’ ‘Van welke ruimte,’ vraag ik dan). Jaren terug ingevoerd door de voorloper van de hipster. Heel lang heeft het geduurd, maar ineens, zo’n zeven jaar geleden, werd het ding normaler. Nu is er rond veel openbare gelegenheden geen enkel plekje meer te vinden waar die zware krengen niet om de schaarse ruimte vechten.

Maar er gloort hoop! Peak Fietskrat is al bijna in zicht! De voorlopers, de stoere jonge mensen uit het verleden die ooit het fietskrat introduceerden, zijn niet meer. Hun vervanging: magere, met allerlei textielsoorten behangen jong-volwassenen die zo’n belemmering in de bewegingsvrijheid met geen mogelijkheid kunnen verdragen.

Ruimte in de fietsenstalling door minder fietskratten
Peak Fietskrat

Zoals ik net al zei, peak fietskrat zal wellicht nog even op zich laten wachten, al kan het ineens snel gaan met het verdwijnen van een trend.

Waarom denk ik dat we tegen het hoogtepunt aanlopen? Die verklaring is vrij simpel: toen de eerste racefietsframes al meer dan negen jaar geleden omgebouwd werden tot fixies, ofwel fietsen-zonder-rem-maar-met-vastzittend-tandwiel-waardoor-je-anders-moet-leren-remmen, waren het dingen voor een soort van fiets-elite, mensen die heel graag gek doen met hun tweewieler.

Nu enkele jaren verder zien we al een tijd mensen nep-fixies bouwen of ze zelfs gewoon kopen. Het zal niet lang meer duren of een minder sportieve variant met lichte spatborden en wellicht iets minder ver voorovergebogen zit zal het daglicht zien en de ‘normalere’ stadsfietser wil ook zo’n ding.

Dus, rugzak/tasmakers: zoek uw oude ontwerpen maar weer op, maak ze desnoods iets ergonomischer dan 25 jaar geleden en voor je het weet is er weer ruimte in het fietsenrek!

Wildplasser, plassende man

De Wildplasser

Al enkele jaren valt ie me af en toe op: de wildplasser. Alleen staat ie daar, aan de rand van de atletiekvelden van Sportpark de Schinkel:

Wildplasser, plassende man
De Wildplasser, Erik Kessels, 2011

Een bordje staat er ook al niet bij, het blijft dus gissen waarom die man daar zo staat te pissen…

Het blijkt een kunstproject van de voetbalclub ASV Arsenal en SKOR | Stichting Kunst en Openbare Ruimte.


View Larger Map

Foto: Krijn Soeteman
Datum: Waarschijnlijk rond maart 2013 (ontwikkeld maart 2014)
Camera: Kodak Brownie No. 2 Hawkeye model B

Creative Commons-Licentie