Online video-conferencingtools voor thuiswerkers

Hoe, wat, etiquette en hoe neem je dat nou makkelijk op?

Voor velen is een dagje thuiswerken niets nieuws, maar hoe zit het nou als je huis ineens je kantoor is? Hoe werk je dan samen? Even snel iets met iemand overleggen gaat prima met een berichtendienst of een telefoontje. Videocalls zijn ook best handig, zeker voor overleg met meerdere mensen omdat je elkaar kunt zien waardoor hopelijk van die rare situaties met telefonisch overleg met meerdere mensen uitblijven. Misschien is het sowieso het moment om je af te gaan vragen of je eigenlijk wel moet vergaderen. Maar vergaderen of niet, anderen spreken is soms best praktisch en fijn. In mijn ogen zijn een paar zaken van belang in videoconferentieland:

Het moet altijd overal werken

Kies een videodienst die bij iedereen altijd werkt. Iets waar anderen geen account voor nodig hebben (misschien ook jijzelf niet). Iets waarbij je liever ook geen apps hoeft te installeren op je telefoon, maar gewoon iets dat werkt. Je stuurt iemand een link en gaan met die banaan. Of die persoon nou een oudere Android-telefoon heeft of de nieuwste en duurste iPhone of misschien wel een telefoon die helemaal iets anders als besturingssysteem heeft: het moet werken in een browser. Elke browser, of het nou Firefox, Google Chrome, Safari of Internet Explorer (bestaat dat nog?) is, ondersteunt al jaren HTML5. Wat dat is, is niet zo belangrijk, het betekent: videocamera’s en microfoons kunnen door de browser zelf gebruikt worden zonder speciale plugins.

Dit betekent dat er best een paar bekende diensten (in mijn ogen) afvallen. Skype for Business moet sowieso weg. Dat mag niemand nog gebruiken. Verder zijn er allerlei diensten die vast heel veel kunnen en door grote bedrijven gebruikt worden, maar dat werkt vaak heel goed binnen die bedrijven, niet voor de adhoc-teleconferencer. Skype kan op zich nog wel omdat iedereen daar misschien wel een account voor heeft, maar Zoom wordt al lastiger (zeker ook omdat er nogal wat privacybezwaren aan kunnen kleven).

Diensten

Ik ga het liefst voor opensourcediensten, maar ook enkele commerciële diensten doen het leuk.

Een paar diensten, volgorde betekent niet dat ik ze daarom beter of slecht vind:

  • https://jitsi.org/ Open source en zonder account bruikbaar, ook voor de persoon die het opzet. Voor zover mij bekend geen restrictie op aantal deelnemers. Nadeel: op je telefoon heb je wel een app nodig. Gratis.
    Surfnet, backbone van het (universitair) onderwijs in Nederland heeft ook een jitsi-dienst draaien (ik neem aan via hun eigen servers). Wellicht handig: Surf Videobel-pilot (werkt alleen voor medewerkers uni’s en hogescholen) of VC4ALL waar je verschillende (Nederlandse) servers kunt kiezen.
  • https://callaba.io/ Geen account nodig, werkt vanuit elke moderne browser. Ik weet niet hoeveel mensen er maximaal mee kunnen doen, vermoedelijk genoeg. Gratis.
  • https://whereby.com/ Geen account nodig om mee te doen aan een call, maar wel om er een op te zetten. Werkt op elke browser en gratis met 4 gebruikers tegelijk. Voor tot en met 12 gebruikers heb je een betaald account nodig van 9,99 dollar per maand. 
  • https://hubs.mozilla.com/ is een vreemde eend in de bijt, maar wel leuk, zeker als je een VR-bril hebt. Soort van in-browser Second Life of Minecraft. Je kúnt ook je video delen. Geen account nodig.
  • https://meet-app.io/ is een opensource-omgeving van het Nederlands-Duitse Kopano, ook op eigen servers te installeren, gratis versie max. tien mensen tegelijk. Daarnaast is er een tijdelijke server met meer opties: https://splash.meet-app.io/ zie voor meer info onderaan die pagina

Andere diensten:

  • https://zoom.us/ veel opties, login en apart programma vereist, twijfel over privacy. Werkt niet in de browser, maar voor alle grote platforms is een app (Windows, macOs, Linux, iOS en Android). Gratis versie tot max. 100 gebruikers, maar na 40 minuten stopt je call (misschien ook wel goed ;) ). Mogelijkheid tot inbellen met een telefoonnummer (nooit gedaan, werkt vast). Betaalde versie tot max. 500 gebruikers, geen limiet. Hoe dat eruit ziet, geen idee. Je kunt heel veel met Zoom (misschien iets te veel) en geeft de host veel macht. Als je Zoom gebruikt via bijvoorbeeld een universiteit, dan kan het zijn dat die mee kan kijken, afhankelijk van de instellingen
    Inmiddels is er veel twijfel gerezen over de privacy van Zoom, maar wat spookverhalen zijn en wat echt, is de vraag. Wellicht links laten liggen
  • https://web.skype.com de oudste en vermoedelijk bekendste, bestaat al sinds 2003, velen hebben hier wel een accountje van rondslingeren, je kunt er ook ‘gewoon’ mee bellen. Helaas te lang niet meegegaan met de tijd, al is het de huidige eigenaar Microsoft al een tijdje bezig met verbeteringen doorvoeren. Ook via web te gebruiken, login vereist. Voor zover mij bekend privacy-technisch okay, behalve dat je een Microsoft-account nodig hebt

Er zijn veel meer diensten, maar daar heb ik geen of slechte ervaring mee. 

Video-etiquette

Als de mussen van het dak vallen, verwacht niemand dat je in je pak voor de camera gaat zitten, maar kleed je wel een beetje aan. Leuk dat thuiswerken, maar constant in je pyama zitten, werkt op den duur op je zenuwen. Bij een videocall merken anderen dat ook. 

En verder:

  • Test je systeem eerst! Desnoods eerst met jezelf (bv. laptop + telefoon, let op rondzingen)
  • Gebruik een koptelefoon (tenzij je 100 procent zeker weet dat het systeem ervoor zorgt dat het niet gaat rondzingen, je geen echo’s krijgt, etc. Veel systemen zouden dat automatisch moeten voorkomen, maar dat is niet altijd zo)
  • Zet je microfoon op mute als je niks zegt! (okay, als alles goed ingesteld is, zou dit niet hoeven, maar helaas vaak toch wel)
  • Maak een agenda
  • Vraag iedereen zijn of haar vraag/inbreng voor te bereiden
  • Als iemand niet kan verbinden, dan is dat maar zo. Later kun je uitzoeken hoe dat zat (tenzij die persoon onmisbaar is, dan kun je nog 1x proberen met een andere dienst, maar als dat ook niet werkt, is er waarschijnlijk iets anders aan de hand, met de twee eerste gratis diensten maak je binnen 2 seconden een nieuwe room aan, stuur de link in zowel de videochat als per mail)
  • Neem je het op? Laat het weten!

Opname

Sommige diensten bieden de mogelijkheid een opname te maken die al dan niet elders op een server staat of op je eigen computer. Dat zijn vaak zogenaamde premium features. Toch kun je heel makkelijk zelf dit soort dingen opnemen. Het is niet moeilijk, maar vereist wel wat voorbereiding en vooral dat je het een paar keer geoefend hebt (en zeg het tegen de anderen als je opnames maakt!).

Hierover maak ik later nog een blog, maar het programma dat je daarvoor kunt gebruiken is bijvoorbeeld:

OBS Studio: https://obsproject.com/

Open source, zeer veelzijdig en op zich duidelijk in gebruik. Je moet alleen wel van te voren wegwijs worden in de bediening om 100% zeker te zijn van dat je ook opneemt wat je op wíl nemen. Maar daarover een volgende keer meer!

Heb je andere videocallprogramma’s waarvan je zegt: die is ook heel goed!!! Of adviezen bij een van de genoemde programma’s? Let me know in de commentaren, ik neem dat dan bij revisie mee.

PS: ik weet niet hoe alle diensten werken met betrekking tot privacy, opslag en waar de diensten hun servers hebben staan. Daar is ook een boom over op te zetten, maar ik ben bang dat veel diensten toch op zaken als AWS (Amazon) vertrouwen.

Lieve lachgaslurkers

Lieve lachgaslurkers

Met regelmaat ren ik een rondje langs het Nieuwe Meer, mooi hoor. Soms over het asfalt, soms door het bos. En daar lag het weer, aan het eind van het onverharde pad waar een rood-wit paaltje de toegang tot groot verkeer verhindert en al jaren een geel bord staat “Tijdelijk afgesloten vanwege schade aan de natuur en ter voorkoming van verdere schade”. Daar, daar lag weer wat overbleef van de nacht ervoor. Ballonnetjes, leeg frisdrankflesje, leeg Capri Sonne-pakje.

Lachgas ballonetjes park natuur
Lachgasballonnetjes.

Ballonnetjes in vrolijke kleurtjes, prachtig voor feestjes, binnenkort vermoedelijk verboden. Ze lossen namelijk niet op, vergaan niet. Blijven eeuwig rondslingeren. Tenzij iemand ze opruimt. Gelukkig gebeurt dat vaak, maar niemand weet hoeveel van die plastic rommel, soms samen met lachgaspatronen, uiteindelijk rond blijft slingeren.

En dat terwijl de dichtstbijzijnde prullenbak echt niet heel ver weg is.

Nog bonter is het parkeerplaatsje bij Tennispark Jaagpad: de ballonnetjes naast de prullenbak. Nul erin. Nada. Je krijgt een roesje van zo’n ballon, maar dat mikken zo lastig wordt…

De bottom line is gewoon: gooi je zooi weg. Zo lastig is het niet. Het kan niemand iets schelen als je lekker aan je ballon wil hangen. Het drugsinfoteam geeft je keurig informatie hoe en wat.

Gelukkig rijdt er met grote regelmaat een wagen van Pantar rond, die halen je troep weg, als het niet al weggeblazen is door de wind, ergens in het water ligt of op een plek ligt waar ze niet komen. Gek worden ze ervan, zei een van de mannen van zo’n vuilophaalwagen met een GTA V-parodie-t-shirt aan.

Treinfietsen

Treinfietsen

Geen fiets in de trein. Eerst besef je niet dat het normaal is, zoiets waarvan je pas merkt dat het een gemis is als het niet meer mag. De fiets in de trein.

Misschien is juist dit het moment te bedenken wat aan het fiets-in-de-trein-systeem beter kan. Het moment van bezinning nu iedereen het openbaar vervoer links laat liggen.

Een voorstel: kom met een fietswagon. Een fietsenstalling op wielen. Na de spits enkele keren per dag via de lange intercitytrajecten tijdens de zomermaanden, zo tussen begin maart en half november.

Het geeft autolozen de mogelijkheid makkelijker verder met de fiets in eigen land te gaan. Of naar Duitsland waar fietswagons in bepaalde gebieden al lang standaard zijn. Vroeger zag je ze ook in de intercity naar Berlijn, geen HSL trouwens, gewoon die boemel. Of België, daar zijn ze ook.

Geef autobezitters de mogelijkheid hun rubber te verwisselen voor staal, de ijzeren weg van het ruimtetechnisch efficiëntere OV.

Critici zullen zeggen dat er een prachtig OV-fietsennetwerk is, dat je je eigen fiets niet nodig hebt. Dat is ook zo! De OV-fiets is ideaal in veel gevallen, voor dat korte, kleine stukje in de stad van een kilometer of wat. Ook is ie nog eens bijna de helft goedkoper dan een fietskaartje voor de fiets-in-de-trein. Maar voor de fietsvakantieganger, fietstoerist, vermoeide toerfietser, door slecht weer overvallen fietser-net-te-ver-van-huis en wat nog meer, is de OV-fiets niet toereikend.

Of gewoon voor de niet-tegenwindfietser, de fietser die het “wind-mee systeem” (sic) gebruikt, beschreven door Bob den Uyl in zijn handleiding voor de rusteloze zwerver ‘Wat fietst daar?

Wat fietst daar? Bob den Uyl, eerste druk, 1970

Met tegenwind fietsen doet volgens Den Uyl zoveel af aan het genot van de toerfietser dat het beter is zo lang mogelijk met de wind mee te fietsen, om dan de trein terug te nemen. De ‘handleiding’ staat overigens vol met meer interessante observaties over ons Nederlandse fietsgedrag, zoals dat we zweren bij een zware gietijzeren fiets in plaats van een lichte toervariant, alsof de Nederlander nog niet doorheeft dat er inmiddels ook lichtere materialen bestaan.

Den Uyl heeft wel een bijzondere hoop, in een tijd waarin het fietsen juist sterk afnam door autobezit, dat voor zijn eigen fietsgenot de rest van de mensen in de auto blijft zitten, anders wordt het te druk op ‘s lands wegen.

Het Medusa-hoofd van Gian Lorenzo Bernini (rond 1640), in bruikleen van de Musei Capitolini.

Rijksmuseum na lockdown

Tussen 10:00 en 10:15 konden we het Rijksmuseum betreden. Binnengaan, een voor een, op anderhalve meter afstand. “Hoe voelt u zich vandaag?” vraagt een jonge suppoost. Goed. Prima, niks aan de hand. Treed binnen. Scan je eigen tijdslotkaartje en museumjaarkaart in een apparaat waarin een geprint kaartje eigenlijk niet goed past.

‘s Lands schatkamer van voorbije eeuwen is weer open voor publiek, 2 juni 2020 weer voor het eerst. De tentoonstelling ‘Caravaggio – Bernini, Barok in Rome’ is er nog. Ik wilde er eigenlijk de laatste dag voor de lockdown naartoe, maar besloot niet te gaan omdat ik me niet prettig voelde bij het idee met honderden mensen opgehokt te staan in een tentoonstellingszaal. Grappig dat ik nu een van de eersten ben die weer mag genieten van al dat moois.

Rijksmuseum vlak na 'intelligente lockdown' in Nederland
Rijksmuseum vlak na ‘intelligente lockdown’ in Nederland, foto 31 maart 2020

Ondanks dat we een vroeg tijdslot hebben, staat er toch een rij bij de entree van de tentoonstelling zelf. Een andere suppoost zei al: kijk anders eerst even in de eregalerij! Maar nee, dat is te min hè, dat is voor toeristen. Dus een half uur wachten, want dat is waar we voor kwamen; het beroemde licht van de agressieve Italiaan, het gehak in marmer van de lieveling van meerdere Pausen, hun tijdgenoten en volgelingen.

Onwennig, minstens twee meter afstand houdend staan we in een op het eerste gezicht nog korte rij. Dat bleek bedrog, want voordat je bij de Philipsvleugel bént, ben je nog zeker vijftig meter onderweg.

Het wachten gaf de mogelijkheid eens heel goed naar alles te kijken. Wat voor wandcontactdozen het Rijks nu eigenlijk heeft, maar ook naar de normaal onopvallende ornamentjes tot voor het eerst eens goed bekijken wat voor Renaissancemuur in de Philipsvleugel staat. Of het bestuderen van de houten trap naar de eerste verdieping, het kunstwerk Shylight van Studio Drift, het porselein in de vitrines en uiteindelijk de tentoonstelling zelf.

Velen luchtig gekleed en toch ‘een bepaald type’ dat daar rondstruinde. In doodse stilte bewoog iedereen zich om elkaar heen in een wonderlijke en krampachtig aandoende dans. Toch ben ik er zeker van dat ik anders nooit de kop van Medusa van Bernini zo uitvoerig en langdurig had bestudeerd als nu. En inderdaad, een magistraal beeld dat weergeeft het moment waarop Medusa van mooie blonde vrouw verandert in een monster met slangenhaar.

De tentoonstelling zelf staat vol met extreem uitgewerkte borst- en andere beelden, prachtige barokke schilderijen en veel meer, maar dit is geen recensie van de tentoonstelling, dit is kijken naar de mensen. De werknemers van het Rijks. Allemaal blij, bijna verlicht.

‘Een vat van vluchtende zielen’, Tu Wei-cheng

Zo sprak ik kort met twee medewerkers van de Caravaggio – Bernini-shop en het geluk straalde er vanaf. Gewoon weer bezig zijn met bezoekers, mensen die nog niet helemaal weten hoe ze nou elkaar moeten ontwijken, Hoe lang ze naar een kunstwerk kunnen kijken zonder dat té lang te doen. En gewoon weer een gesprek met andere mensen. Andere individuen.

Nog even via de Waller-collectie gegaan met prachtige prenten (veel meer tijd voor nemen, komt binnenkort), nog een vluchtige blik in het Aziatisch Paviljoen waar ook nieuwe werken te zien zijn, zoals ‘Een vat van vluchtende zielen’ van de Taiwanese kunstenaar Tu Wei-cheng en het begin van fotografie in Indonesië.

En dan, dan naar de eregalerij. Die plek waar je normaal niet komt. Te snobistisch? Te veel toeristen? Nou, nu niet. Praktisch geen ziel te bekennen, behalve de suppoosten en de onderzoekers aan de Nachtwacht in hun glazen kooi, of eigenlijk ‘Operatie Nachtwacht‘.

Voor het eerst kun je zonder mensen die kleine Vermeers op centimeters afstand bekijken. En de Van Steens, die moet je sowieso centimeter voor centimeter langsgaan om alles te zien.

‘t Voelde als een incourante maandagochtend, maar dan de hele dag. Een vreemde gewaarwording, maar een dikke aanrader aan eenieder die nu tijd wil maken om eens de werken te bekijken waar je normaal misschien van denkt: ja, die kennen we wel. Maar ken je ze wel in het echt?

ps, dit geldt natuurlijk voor alle musea in het land die open zijn, pak dat momentje!

Bomen in Amsterdam

Bomen in Amsterdam

Een van de leukere ontdekkingen die ik de afgelopen tijd deed, was de online kaartfunctie van de gemeente Amsterdam. En nee, ‘s lands hoofdstad is niet de enige met zo’n systeem, maar ik woon er nou eenmaal.

Van al die verschillende interessantere kaarten is de bomenkaart op dit moment voor mij het interessantst, ik wandel immers heel wat af. Praktisch elke boom op gemeentegrond is opgetekend in dit systeem met Nederlandse boomnaam, boomnummer, soortnaam, boomtype, boomhoogte, plantjaar, eigenaar en beheerder.

De kaart is te vinden op maps.amsterdam.nl/bomen en zo leer je al snel dat er niet een soort iep in de stad staat, maar heel wat verschillende soorten. In de buurt van mijn kantoor aan de Wibaustraat vinden we al de gewone iep, Hollandse iep, veldiep en Huntindon-iep. Maar ook de gewone plataan, kersen, zomereiken, dubbelbloemige paardenkastanjes, lijsterbessen, Canadese populieren, gewone esdoorns, valse acacia’s. Nou ja, ga zo maar door.

De oude begraafplaats Huis te Vraag vlakbij de Schinkel blijkt ook een verzamelplaats van meer dan overgroeide grafstenen. De vele verschillende kleuren stippen laten al duidelijk zien dat de verscheidenheid aan begroeiing groot is. Niet alleen dubbelbloemige paardenkastanjes, maar ook een witte paardenkastanje, ruwe, papier-, en zachte berk (ik had geen idee van het verschil), taxus’, beuken bruin en groen, lindes. Veel.

Locatie Huis te Vraag, bron: maps.amsterdam.nl

De gemeente heeft uiteraard ook een eigen verhaal. 270.000 bomen staan geregistreerd dus lang niet alles. Het Amsterdamse Bos staat in de Gemeente Amstelveen, dus daar zijn niet alle 150.000 bomen geregistreerd, al zijn de bomen wel weer van Amsterdam. In totaal schat de gemeente dat er één boom per inwoner is.

Rondstruinen met die kaartfunctie op je mobiel maakt ook je directe leefomgeving weer een stukje interessanter. :)

Wibautpark, links dubbelbloemige paardenkastantje, midden is onbekend en rechts een zomereik
STACK and file managers

STACK and file managers

Some time ago I moved from Dropbox to STACK, a file hosting service from Dutch hosting provider TransIP. For a long time I used the two services side by side, meaning to leave Dropbox at a certain point. But before I really took the step, a few years passed because re-syncing half a terabyte takes quite some effort. Eventually Dropbox made it easy a few years ago when it stopped supporting encrypted ext4 filesystems (which it supports again, but that was too late).

I’ve got to admit some collaboration options are not ideal on STACK. You can’t easily share a directory with someone else and collaborate in that directory. Others would have to download and upload files via a web browser to alter files. It works, but it is not ideal. Many request this as an option, and apparently it is native to OwnCloud, on which STACK is based.

On the other hand it supports WebDAV and sftp which gives it a wide range of possibilities. And 2FA, of course. So overall I’m pretty happy with the service. Only it lacked those nice icons on Ubuntu telling you if a file is actually synced or not…

Add icons in GNOME Files (or other file managers)

It turns out there’s more in the STACK repositories than they tell you when you navigate to the Linux installation page. Just a simple

apt search stack-client

tells you there’s an integration for Nautilus (GNOME Files), Caja (Mate), Dolphin (KDE) and Nemo (Cinnamon/Mint).

This gives you those nice little notification icons at the bottom right of the files or directories which are synced to your STACK.

Using a digital camera ( Canon) as webcam – Ask Ubuntu

Source: Using a digital camera ( Canon) as webcam – Ask Ubuntu

Few additions to the original article (I used the beta of Ubuntu 20.04, but it should work on older versions):
– after installing sudo apt install gphoto2 v4l2loopback-utils when your camera mounts, unmount it (in your normal Ubuntu setup you can unmount the camera using right mouse button in file explorer Nautilus when clicking on the camera in the bar on the left)
– after sudo modprobe v4l2loopback you create a video device with the camera, but when you don’t have another active cam (like the internal webcam of your laptop) you have to set the device to /video0 instead of /video1 or /video2:
gphoto2 --stdout --capture-movie | gst-launch-1.0 fdsrc ! decodebin3 name=dec ! queue ! videoconvert ! v4l2sink device=/dev/video1

When you want to use the camera for tethering in applications like Darktable, you should be able to use the camera without any of the additional applications as shown above, but you must make sure your camera is unmounted as well!

Make sure you use the right setting, like the active camera view or the video setting on the camera. Toy around with those settings on the camera when it doesn’t work.

Amsterdam and its empty streets

Well, enough words have been written about empty cities. The experience is strange. Odd. Weird. Sinister. But also: the air ‘smells’ ridiculously fresh, our city is really gorgeous. Etc. etc. These photo’s were shot last Tuesday night, between 20:00 hours and 21:30. Exif data is not correct ;)

Amsterdam during coronavirus

Ook online is een kroeg handig

Ook online is een kroeg handig

Een kroeg, zo’n ruimte met als centrale en meest belangrijke deel de toog. Tapkranen voor het bier, koelkasten voor andere drankjes, misschien een koffiemachine. En natuurlijk de barman of -vrouw die de drankjes verzorgt, een luisterend oor geeft en verder overal verstand van heeft. Een handig systeem zo’n kroeg, je hoeft alleen maar te weten wanneer ie open is, verder niet. Is ie open? Dan kun je naar binnen, een supersysteem.

Alleen nu even niet handig omdat een kroeg ook mensen bij elkaar brengt, dicht bij elkaar. Helemaal niet handig als er een virus rondwaart dat zeer besmettelijk is. Dan moet ie dicht. Een vrij rigoureuze maatregel die misschien een paar dagen wel te doen is, maar daarna wordt het vervelend. 

Velen duiken nu op systemen met videobellen, sommige systemen ondersteunen zelfs tot honderden mensen tegelijk. Maar al die systemen laten je voor een camera zitten, terwijl je misschien wel samen wil zijn, maar niet samen wil praten. Je kunt je niet terugtrekken in een hoekje met een bekende of onbekende om de laatste sores of pleziertjes te delen.

Maar het grootste nadeel van videochatdiensten is: iemand moet het opzetten. Dan pas kun je er naartoe. Of je kunt het zelf opzetten, maar als je dan even geen zin meer hebt en je sluit het af, dan kan niemand er meer naartoe. Oké, naar de kroeg kun je ook niet als ie dicht is, maar je weet wanneer ie dicht is. Of open. En dan weet je dat er in ieder geval één levend wezen aanwezig is in de vorm van een barvrouw of -man. Kastelein, waard. Hoe je het ook noemen wil.

Daarom: de virtuele kroeg. In een systeem waar de Digitale Stad van inmiddels vele decennia her, jaloers op zou zijn. Eventueel zelfs in virtual reality te bezoeken, een kroeg die altijd open is en waar op gezette tijden sowieso een barman of -vrouw is voor een praatje.

Is de kroeg te klein? Dan maak je hem gewoon groter! Muziekje erbij, eventueel een webcammetje aan. Als je dat wil natuurlijk. En als je iemand niet wil horen, dan loop je gewoon weg. 

Klinkt als iets uit de toekomst? Nee hoor, opensourcewebbedrijf Mozilla bouwde er een systeem voor genaamd Hubs. Ik, we, of wie daar in de nabije toekomst aan mee gaan werken, heten je alvast van harte welkom in onze online kroeg. Hoe de openingstijden er precies uit gaan zien, dat weten we nog niet. Van 17:00 tot 19:00? Of van 21:00 tot 23:00? Misschien wil ook iemand de virtuele deur wel voor de ochtendkoffie opengooien. Kan allemaal. Wees welkom in de virtuele kroeg! Of in ‘De Toog’. 

De eigenlijke tapkast ontbreekt nog, maar hier kun je De Toog vinden:

https://hubs.mozilla.com/6eDBzw2/de-toog

Meedoen als kastelein (m/v/a), altijd al eens in een bar willen werken, maar nooit gedurfd? Let me know!

“Take off head phones”

“Take off head phones”

Zaterdag veertien maart 2020, hardloopschoenen aan, shorts, oud windjack, 1GB grote iRiver-mp3-speler in de zak, oortelefoontjes, geen telefoon, sleutels en gaan. Rennen, een stukje van heen en weer zo’n 4,8 kilometer langs het Jaagpad, onder de A10 Ring Zuid door langs het Nieuwe Meer tot een punt waar nu narcissen groeien aan de waterkant en dan weer terug. ‘Uit de Nieuwe Wereld’ van Dvořák speelt. Rent lekker, fijne cadens. Dan weer opzwepend en dan weer rust. Gedachteloos ren ik langs de woonboten, hou de sluis links, de ochtendzon schijnt nog onder het viaduct door en dan is daar ruimte, het donkere water dat de blauwe lucht reflecteert. Een enkele gans die kort gras graast. Graast een gans? Steeds iets verder. Langs enkele straatlantaarns het voetpad parallel aan het water op. Hier geen straatverlichting meer, maar dat is ook niet meer nodig nu het al vroeg licht wordt.

In een stiller stuk van de Dvořáks meesterwerk valt mij ineens op dat de vogels fluiten, en niet zo’n beetje ook. Kwinkelerende meesjes, roepen van vogels die ik niet thuis kan brengen, klepperende spechten. Spreeuwen die over de door en door vochtige grond van het Jaagpadbos hippen, af en toe hun snavel in de grond stekend. Het hele stuk hang ik de oortjes om mijn nek, niet meer terug in mijn gehoorgangen. De terugweg neem ik door het bos zelf, het valt nog mee. Het pad is vochtig, maar niet té nat. Vogels schrikken af en toe op en laten duidelijk merken dat er iets rondloopt dat er niet hoort, zo’n grote donkergele kanarie, de kleur van het Agu-windjack. Het laatste stukje bos is meer plas dan pad, maar er is een olifantenpaadje omheen.

Terug bij de straatlantaarns valt me iets op. Op vier van de zeven straatlantaarns voor je weer onder het viaduct doorgaat, zit iets. Letters. Het idee zal zijn dat als ze aanstaan, dat ze de letters op de grond projecteren, althans, dat vermoed ik. Het laatste woord, zal ik later begrijpen, is ‘phones’ op de paal het dichtst bij het Jaagpadbos. De volgende draagt ‘head’, de daaropvolgende ‘off’ en de laatste die eigenlijk de eerste is ‘take’. Waarom het er staat weet ik niet, iets erover vinden kan ik niet. Ik interpreteer het als: luister eens naar de wereld om je heen. “Take off head phones”.

Geen telefoon meenemen is heel rustig, maar dan heb je ook geen camera mee. Het kan overigens ook een aanklacht zijn tegen de veelvuldig overvliegende vliegtuigen, al is het nu met SARS-CoV-2 een stuk rustiger.